اروتیک ماردایکرها

ماردیکرها طبقه‌ای از بردگان آزادشده در باتاویا و چند شهر دیگر کمپانی هند شرقی هلند بودند. اوجشان از میانه‌ی قرن هفدهم تا قرن هجدهم بود و در قرن نوزدهم به‌عنوان یک مقولهٔ حقوقی از میان رفتند. آنها مردمی نبودند که به جایی وارد شوند و در آن بمانند. آنها ساخته شدند: مردان و زنانی که پرتغالی‌ها در هند، سیلان، بنگال، ملاکا و در امتداد ساحل شرقی آفریقا به بردگی گرفته بودند، هنگامی که هلندی‌ها آن مکان‌ها را تصرف کردند دوباره اسیر شدند، و سپس در شهری استعماری آزاد شدند که جمعیتی وفادار می‌خواست که نه برده بود و نه اروپایی. این نام از راه مالایی مردکا به معنای آزاد می‌آید و پشت آن واژهٔ سانسکریت ماهاردهیکا قرار دارد. نوادگانشان در قوم بتاوی جاکارتا و در جامعهٔ Indo Eurasian ادغام شده‌اند، و هنوز یک روستا، کامپونگ توگو در لبهٔ شمالی شهر، این رشته را آشکارا نگه داشته است.

آنچه آنها را قابل شناسایی می‌کرد، پرتغالی‌ای بود که با خود داشتند بی‌آنکه هرگز پرتغال را دیده باشند. این زبان یک کریول پرتغالی بود، نه زبان لیسبون، بلکه زبانی تجاری با دستور زبانی آسیایی در زیرِ آن، که بیش از یک قرن زبان روزمرهٔ خیابان‌های باتاویا بود و مایهٔ آزار مداوم مقامات هلندی شد که پیوسته برای زبان هلندی یا مالایی قانون وضع می‌کردند و پیوسته شکست می‌خوردند. کلیسا از زبان پیروی کرد. کمپانی آنها را از کاتولیک‌گری به کلیسای اصلاح‌شده راند و برایشان Portugese Buitenkerk را ساخت که امروز با نام Gereja Sion برپاست و در آن تا آغاز قرن نوزدهم موعظه‌ها به پرتغالی ایراد می‌شد. آنها نام خانوادگی پرتغالی برگزیدند، گروهان‌های شبه‌نظامی را زیر نظر سرکردگان خود سازمان دادند و لباسی متناسب با این نقش پوشیدند. نقاشی‌ای از میانه‌ی قرن هفدهم از بازار بیرون قلعهٔ باتاویا زوج ماردیکری را نشان می‌دهد: مرد با کلاه پهن، کت بلند و شمشیر، و زن در کنار او با سارونگ و کبایا. اروپایی در بالا، آسیایی در پایین، و این بهترین خلاصهٔ یک‌خطی از این گروه است که کسی تا به حال به آن رسیده است.

ماندگارترین میراث آنها موسیقی است. کرونکونگ، قدیمی‌ترین فرم عامیانهٔ زندهٔ اندونزی، از آنچه ماردیکرها بر عودهای کوچک با ریشهٔ پرتغالی می‌نواختند برآمده است، و خانواده‌های توگو هنوز آن را به‌عنوان میراث اجرا می‌کنند، نه احیا. آنها آیین‌های خاص خود را برای پایان و آغاز سال نیز نگه می‌دارند: رابو-رابو که در آن خانواده‌ها در زنجیره‌ای خانه‌به‌خانه به هم می‌پیوندند، و ماندی-ماندی، آیین پودر زدن صورت برای بخشش، پس از فرارسیدن سال نو.