اروتیک ماهیکان

ماهیکان‌ها مردم بالای رودخانهٔ هادسون‌اند و نام خودشان هم همین را می‌گوید: Muh-he-con-neok، یعنی مردم آب‌هایی که هرگز آرام نمی‌گیرند، برگرفته از رودخانهٔ جزرومدی که جریانش دو بار در روز تا شمال تروی برمی‌گردد. سرزمین آنان در امتداد این رودخانه بود، از نزدیکی دریاچهٔ شامپلین تا جنوب، تا کوه‌های کتسکیل، و به شرق تا دره‌ی هوساتونیک در ماساچوست و کانکتیکت کشیده می‌شد. آنان موهگان‌های شرق کانکتیکت نیستند که مردمی جدا با نامی شبیه‌اند. جیمز فنیمور کوپر در سال ۱۸۲۶ این دو را با هم درآمیخت، و ماهیکان‌ها دو قرن را صرف اصلاح نویسنده‌ای کردند که آنان را منقرض‌شده اعلام کرد، در حالی که مشغول زنده ماندن بودند. زبانشان به شاخهٔ الگونکین شرقی تعلق دارد، نزدیک‌ترین آن به مانسی در جنوب و زبان‌های الگونکین جنوب نیوانگلند در شرق. آخرین گویشوران روان در دهه‌ی ۱۹۳۰ درگذشتند و قبیله با استفاده از سوابق مبلغان موراوی و کنگره‌گیشنال در حال احیای آن است. جامعه‌ای مادرتبار بود و بر پایهٔ تیره‌ها سازمان یافته بود، از جمله خرس، گرگ و لاک‌پشت، و در روستاهایی بر تراس‌های رودخانه زندگی می‌کرد که وقتی موهاک‌ها تهدیدی بودند با حصار چوبی محصور می‌شد، و پس از آنکه هلندی‌ها در سال ۱۶۲۴ فورت اورنج را گشودند، این تهدید اغلب وجود داشت. تجارت پوست آنان را واسطه کرد، موهاک‌ها این جایگاه را می‌خواستند و جنگی در دهه‌ی ۱۶۲۰ بیشتر ماهیکان‌ها را به شرق رودخانه راند.

نقطهٔ عطفی که همه‌چیز پس از آن را شکل داد در سال ۱۷۳۴ بود، زمانی که یک بعثت کنگره‌گیشنال در استاکبریج ماساچوست خانواده‌های ماهیکان را در شهری مسیحی گرد آورد، جایی که آنان مناصبی داشتند، مدرسه‌ای اداره می‌کردند و مدتی زمین را در اختیار داشتند. آنان برای ارتش قاره‌ای جنگیدند و در کینگزبریج در سال ۱۷۷۸ یک گروهان از مردانشان را از دست دادند، سپس دیدند که همسایگان سفیدپوستشان با این حال استاکبریج را تصاحب کردند. زیر نظر رئیس هندریک آوپومات، که تاریخ مردمش را نوشت و به‌عنوان دیپلمات آمریکایی نزد قبایل غربی خدمت کرد، میان اونیداها در نیویورک جابه‌جا شدند، سپس به ایندیانا رفتند و بعد به ویسکانسین، جایی که به گروهی از مانسی‌ها پیوستند. جامعهٔ قبیلهٔ ماهیکان استاکبریج-مانسی محمیه‌ای در شهرستان شاوانو نزدیک بولر دارد که بیشتر آن پس از سال ۱۸۷۱ با تقسیم زمین از دست رفت و پس از دهه‌ی ۱۹۳۰ تا حدی بازسازی شد. این قبیله بر اساس سابقهٔ طولانی مسیحی است و هنوز کتاب مقدس استاکبریج را نگه می‌دارد، هدیه‌ای دو جلدی از انگلستان در سال ۱۷۴۵ که شش دهه در موزه‌ای در ماساچوست نگهداری شد و در سال ۱۹۹۱ بازگردانده شد. پاوو و هویت تیره‌ای هم در کنار آن بازگشته‌اند. کمتر کسی می‌داند که این قبیله هرگز هادسون را رها نکرد. این قبیله دفتری برای حفاظت از میراث تاریخی در شرق اداره می‌کند، در سال‌های اخیر قطعه‌هایی از زمین در امتداد رودخانه به آن بازگردانده شده است، و اعضایش از آلبانی و استاکبریج دیدن می‌کنند، همچون کسانی که به خانه بازمی‌گردند.