اروتیک ماچاپونگا

قوم Machapunga گروهی کوچک از سخنگویان زبان‌های Algonquian در سواحل North Carolina بودند. نام آنان در اسناد استعماری اواخر دهه‌های 1600 و 1700 در اطراف دریاچه Mattamuskeet ثبت شده است، در سرزمین مسطح و آبگرفته‌ای میان Pamlico Sound و رودخانه Alligator که اکنون بخشی از Hyde County است. آنان پس از جنگ Tuscarora دیگر به‌عنوان ملتی متمایز شناخته نمی‌شدند و گمان می‌رود که بازماندگان خانواده‌هایشان در جمعیت روستایی منطقه‌ی آبراهه‌های ساحلی ادغام شده باشند. آنچه آنان را مشخص می‌کرد، سرزمینی بود به همان اندازه که تبارشان. دریاچه‌ی بزرگ و کم‌عمق و باتلاق‌های pocosin پیرامون آن، شیوه‌ی خوراک و جنگیدنشان و سرانجام مدت پایداری‌شان را شکل دادند.

آنان به جهان Carolina Algonquian تعلق داشتند، یعنی بخش جنوبی زبان‌های Eastern Algonquian که در امتداد ساحل اقیانوس اطلس گسترده بودند. زبانشان بسیار نزدیک به زبان Pamlico و زبان شهرک‌های Secotan بود که مستعمره‌نشینان Roanoke در دهه‌ی 1580s توصیف کرده بودند. در کنار همسایگانی بسیار متفاوت قرار داشتند: قوم Tuscarora در داخل سرزمین که به زبان Iroquoian سخن می‌گفت و اقوام سخنگوی زبان‌های Siouan در غرب دورتر. زندگی از آب پیروی می‌کرد. شهرک‌هایی از خانه‌های پوشیده از پوست درخت و حصیر در کنار مزارع ذرت، لوبیا و کدو قرار داشتند، در حالی که تله‌های ماهی، قایق‌های تنه‌درخت‌تراشیده، بستر صدف‌ها و دسته‌های بزرگ پرندگان آبی زمستانی، سال را پر می‌کردند. در میان این قوم‌های ساحلی Algonquian، ناظران انگلیسی دینی را ثبت کردند با ارواح بسیار و کاهنانی که با آنها سروکار داشتند. آنان همچنین خانه‌های معبدی را توصیف کردند که بقایای نگه‌داری‌شده‌ی مردان سرشناس در آن نگهداری می‌شد.

تا سال 1701، هنگامی که کاوشگر John Lawson از آنجا گذشت، قوم Machapunga تنها یک شهرک با چند ده جنگجو داشت. بیماری و شهرک‌نشینی انگلیسی که از Albemarle به سمت جنوب پیش می‌رفت، آنان را فرسوده کرده بود. وقتی جنگ Tuscarora در سال 1711 آغاز شد، آنان به Tuscarora و Coree پیوستند و علیه مستعمره‌نشینان جنگیدند. پس از فروپاشی مقاومت اصلی Tuscarora در سال 1713، از باتلاق‌های اطراف Mattamuskeet به یورش ادامه دادند تا آن‌که در سال 1715 صلح کردند. سپس مستعمره بازماندگان را همراه با پناهندگان Coree به زمینی محفوظ در نزدیکی دریاچه محدود کرد. آن زمین در دهه‌های بعد تکه‌تکه فروخته شد و تا پایان قرن، Machapunga دیگر به‌عنوان جامعه‌ای جدا باقی نماندند.

آنچه امروز از آنان باقی مانده، بیشتر روی نقشه است. دریاچه Mattamuskeet، بزرگ‌ترین دریاچه‌ی طبیعی North Carolina که اکنون مرکز یک پناهگاه ملی حیات وحش است، نام شهرک آنان را بر خود دارد. روشن‌ترین تصویر از جهان آنان همچنان آبرنگ‌های John White در سال 1585 از روستاهای همسایه‌ی Algonquian است که بیش از یک سده پیش از آنکه Lawson آخرین شهرک Machapunga را بشمارد، کشیده شده‌اند.