اروتیک کایوگاها

کایوگا یکی از پنج ملت نخستین هودنوسونی است، کنفدراسیونی که بیگانگان آن را ایروکوآ می‌نامند، و ملتی که کمترین بخش از سرزمین مادری‌اش برایش باقی ماند. نام خودشان، Gayogo̱hó:nǫʼ، معمولاً «مردمِ باتلاقِ بزرگ» ترجمه می‌شود، برگرفته از انتهای شمالیِ باتلاقی دریاچه کایوگا در منطقه دریاچه‌های انگشتی در مرکز ایالت نیویورک. این دریاچه، شهرهای ایتاکا و سنکا فالز، و محوطه دانشگاه کرنل همگی بر زمینی واقع‌اند که کایوگاها در اختیار داشتند تا آنکه معاهدات ایالتی سال‌های 1795 و 1807، که هرگز آن‌گونه که قانون فدرال الزام می‌کرد به تصویب کنگره نرسیدند، آن را از زیر پایشان بیرون کشیدند. در بیشترِ طول دو قرن، ملت کایوگای نیویورک دولتی به رسمیت شناخته‌شده بود که هیچ منطقهٔ حفاظت‌شده‌ای نداشت. در درون کنفدراسیون، آنان همراه با اونیدا به‌عنوان برادران کوچک‌تر می‌نشینند، روبه‌روی موهاک و سنکا در آن سوی آتش، و اونونداگا آتش را میان آنان نگه می‌دارد. ده رئیس آن‌ها، که هر کدام توسط یک مادرِ تبار برگزیده می‌شوند، پس از برادران بزرگ‌تر و پیش از آنکه آتش‌داران دربارهٔ مسئله‌ای تصمیم نهایی بگیرند سخن می‌گویند. تبارها از طریق مادر منتقل می‌شوند و یک کایوگا از راه مادرش به لاک‌پشت، گرگ، خرس، پاشلک یا حواصیل تعلق دارد. حتی کلاه پرِ گوستوویه نیز ملت را آشکار می‌کند: کلاه مرد کایوگا یک پر منفرد دارد که مایل قرار گرفته، در حالی که کلاه موهاک سه پر دارد که راست ایستاده‌اند.

انقلاب آمریکا آنان را پراکنده کرد. بیشتر کایوگاها به نفع بریتانیایی‌ها جنگیدند و در سال 1779 لشکرکشی سالیوان-کلینتون شهرها و باغ‌های آنان را در امتداد دریاچه سوزاند. پناهندگان به دنبال جوزف برانت به رودخانه گراند در انتاریو رفتند، جایی که کایوگاهای پایین و کایوگاهای بالا هنوز از بزرگ‌ترین گروه‌ها در منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ شش ملت رود گراند هستند، پرجمعیت‌ترین منطقهٔ حفاظت‌شده در کانادا. گروهی دیگر همراه با سنکاها به سوی غرب و به اوهایو رفت و سپس در دهه 1830 به قلمرو سرخ‌پوستان، که نوادگانشان امروز ملت سنکا-کایوگای اوکلاهما هستند. بخشی باقی‌مانده در نیویورک ماند، بیشتر در مناطق حفاظت‌شدهٔ سنکاها، و ادعای آنان بر زمین دهه‌ها در دادگاه‌های فدرال چرخید تا آنکه در سال 2005 رد شد. ملت از آن زمان قطعاتی از زمین را در اطراف دریاچه بازخرید کرده است و نزاع بر سر اینکه چه کسی به‌طور مشروع سخنگوی آن است، تلخ و علنی بوده است. زبان کایوگا، که از زبان‌های ایروکوایی شمالی است و با سنکا و اونونداگا خویشاوندی نزدیک دارد، تنها چند ده گویشور بومی و روان دارد که تقریباً همه در شش ملت زندگی می‌کنند. آن جامعه همچنین مرکز زندگی دینی کایوگاهاست. سنت خانه بلند که با قانون هندسام لیک شکل گرفته، در خانه‌های بلند ساور اسپرینگز و کایوگای بالا حفظ می‌شود، جایی که جشن‌های نیمهٔ زمستان، افرا، توت‌فرنگی و ذرت سبز هنوز سال را نشانه‌گذاری می‌کنند. بسیاری از کایوگاها مسیحی‌اند و بسیاری از آنان بی‌آنکه تناقضی ببینند، میان این دو در رفت‌وآمد می‌کنند.