اروتیک لبو

لِبوها مردم شبه‌جزیرهٔ کاپ‌ور هستند، همان‌هایی که وقتی داکار روی سرزمین‌شان ساخته شد از پیش آنجا بودند. یوف، نگور، واکام، هان، کامبِرِن، مباو: این‌ها روستاهای قدیمی ماهیگیری لِبو هستند که اکنون محله‌هایی از پایتختی با چند میلیون نفر جمعیت شده‌اند، و لِبوها دو قرن است با موفقیت واقعی پافشاری کرده‌اند که محاصره‌شدن آنان را مستأجر نمی‌کند. بخش بزرگی از شبه‌جزیره را با سند عرفی در اختیار دارند، هنوز «سرین بزرگ» داکار را به‌عنوان رئیس سنتی خود به رسمیت می‌شناسند، و هر بار که جاده‌ای یا هتلی ساحلی حق عبور بخواهد، ادعاهایشان دوباره در دادگاه مطرح می‌شود. این سرسختی تاریخ تأسیس مشخصی دارد. حدود سال 1790 لِبوها از پادشاهی ولوف کایور جدا شدند و خود را به‌صورت جمهوری کوچکی اداره کردند، با مجلسی از بزرگان، یک جاراف برای امور مدنی و یک سرین برای امور دینی؛ ترتیبی که تا وقتی فرانسوی‌ها آن را به تشریفات صرف تقلیل دادند برقرار ماند. آنان به زبان ولوف با گونه‌ای ساحلی سخن می‌گویند که گویشوران اهل نواحی داخلی فوراً آن را تشخیص می‌دهند، و سنت‌های خودشان ردّ مهاجرتی پیشین را از سرزمین رود سنگال به سوی پایین پی می‌گیرند، با پیوندهای دیرینه با سرر که گذار به زبان ولوف در نهایت آن‌ها را پوشاند.

آنان مسلمان‌اند و یوف زادگاه طریقت لایِن است، کوچک‌ترین و محلی‌ترین طریقت صوفی سنگال، که در سال 1883 بنیان گذاشته شد، هنگامی که ماهیگیری لِبو به نام لیمامو لای به روستایش اعلام کرد که مهدی است. مردان لایِن لباس سفید می‌پوشند و مردگانشان در شن و در دیدرس دریا به خاک سپرده می‌شوند. در کنار همهٔ این‌ها، «ندِپ» وجود دارد، مراسم شفابخشی که برای افرادِ دچار بحران روانی برگزار می‌شود و خطاب به «راب» است، یعنی ارواح نیاکانی که به یک تبار می‌چسبند. این مراسم را زنان سازمان می‌دهند و رهبری می‌کنند، چند روز طول می‌کشد، شامل طبل‌زنی و قربانی حیوانی است، و با بازگرداندن بیمار به یک خانواده، نه به کلینیک، پایان می‌یابد. کار، دریاست. قایق‌های پیروگ پیش از سپیده‌دم از یوف و سومبدیون بیرون می‌روند و صید چند ساعت بعد روی شن فروخته می‌شود؛ ماهیگیری سنتی و پیشه‌ورانه‌ای که هنوز بخش بزرگی از داکار را تغذیه می‌کند و اکنون زیر فشار کشتی‌های ترال صنعتی در دریای آزاد است. در پشت تپه‌های ماسه‌ای، به سمت خشکی، فرورفتگی‌های نیایِس باغ‌های سبزی‌کاری برای بازارند. ساحل همچنین کشتی‌گیر پرورش می‌دهد: لامب، با افسون‌ها، نثارها و طبل‌زنی‌اش، به همان اندازه که ورزشی ملی است دغدغهٔ لِبوهاست.