اروتیک نانومبا

نانومبا مردم ناننگ‌اند، پادشاهی کوچکی در بخش جنوب‌شرقیِ منطقهٔ شمالیِ غنا. جلد سلطنتی بیمبیلا عاملی است که آنان را به‌عنوان یک گروه کنار هم نگه می‌دارد. ناای بیمبیلا زعیم عالی‌مقام آنان است و، همچون سراسر ساوانای شمالی، بر پوست حیوانات می‌نشیند نه بر چهارپایه. رؤسای تقسیمات اداری، طبال‌هایی که تاریخ دربار را حفظ می‌کنند و خاندان‌های سلطنتی که می‌توانند ادعای جانشینی او را داشته باشند، همگی در شکل دادن به معنای نانومبا بودن نقش دارند. سنت شفاهی، سلسلهٔ سلطنتی را به گبوآ می‌رساند، همان نیایی که حاکمان داگبون و مامپروگو نیز ادعای او را دارند. این سنت مؤسس ناننگ را برادر مؤسس داگبون می‌داند. این خاستگاه مشترک، در نگاه هر دو قوم، نانومبا را به داگومبا بسیار نزدیک می‌کند، اما ناننگ مدت‌های طولانی دربار و احساس هویت خاص خود را حفظ کرده است.

زبان آنان، نانون، به شاخهٔ مول-داگبانیِ زبان‌های گور تعلق دارد. آن‌قدر به داگبانی نزدیک است که گویشوران این دو زبان با کمترین تلاش یکدیگر را می‌فهمند، و بسیاری از زبان‌شناسان آن را گویشی از همان زبان می‌دانند. اسلام با بازرگانان و عالمان وارد شد و نخست در اطراف زعیم‌ها ریشه دواند. اکنون، به‌ویژه در شهرها، کاملاً استقرار یافته است. جشن دامبا که زادروز پیامبر را گرامی می‌دارد نیز یکی از مناسبت‌های بزرگ تقویم سلطنتی است، با زعیم‌هایی سوار بر اسب و طبل‌هایی که روزها ادامه دارد. مسیحیت حضوری واقعی دارد و آیین‌های کهن‌تری که بر نیاکان و زمین متمرکزند از میان نرفته‌اند.

بیشتر نانومبا کشاورزی می‌کنند و ناننگ منطقه‌ای است که در کشت یام بسیار جدی است. بخش عمده‌ای از محصول به بازارهای بزرگ شهرها در جنوب فرستاده می‌شود. این سرزمین همچنین صحنهٔ درگیری بوده است. کنکومبا در بخش بزرگی از همان قلمرو کشاورزی می‌کنند و در سال‌های 1981 و باز در 1994 با نانومبا جنگیدند. هر دو جنگ ریشه در این داشتند که زمین متعلق به کیست و آیا جامعه‌های کنکومبا حق داشتن زعیم‌های خاص خود را دارند. درگیری 1994 در سراسر شمال گسترش یافت و هزاران تن را کشت. در زمان نزدیک‌تر، خاندان‌های سلطنتی گبوگمایلی و بانیلی بر سر اینکه چه کسی جانشین جلد بیمبیلا شود، نزاعی طولانی داشته‌اند. این نزاع بیش از یک بار به خشونت کشیده و منع رفت‌وآمد شبانهٔ مکرر را بر شهر تحمیل کرده است.

زندگی دربار همچنان بر شکل‌های کهنش می‌چرخد. طبال‌ها در تشییع جنازه‌ها و جشن‌ها نسب زعیم‌های پیشین را می‌خوانند، و این خوانش‌ها هنوز در بحث‌های مربوط به جانشینی وزن دارند. نانومبا با آنکه جمعیتی اندک دارند، تاریخ سیاسی متراکمی را حمل می‌کنند که همچنان بخش زیادی از زندگی روزمره را شکل می‌دهد.