زنی از کولانگو، مرجع فنوتیپ

اروتیک کولانگو

زبان

کولانگو، با گونه‌های بونا و بوندوکو (نیجر-کنگو، معمولاً گور طبقه‌بندی می‌شود)

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های نیجر-کنگو

دین

دین سنتی با محوریت نیاکان و زیارتگاه‌های زمین، در کنار اسلام و مسیحیت

درباره کولانگو

کولانگو پیش از آن که پادشاهان، بازرگانان و مهاجران به آنجا بیایند، در ساوانای شمال شرقی ساحل عاج کشاورزی می‌کرد، و بخش بزرگی از هویت آنان هنوز بر همین واقعیت استوار است. در اطراف شهرهای بونا و بوندوکو و آن سوی مرز در غرب غنا، تبارهای کولانگو به عنوان نخستین ساکنان و مالکان این سرزمین شناخته می‌شوند. کاهنان زمین، زیارتگاه‌هایی را پاس می‌دارند که هر محصول را به خرسندی زمین پیوند می‌دهد. لوبی‌ها در قرن نوزدهم به منطقه بونا کوچ کردند، اما بر زمینی ساکن شدند که اقتدار آیینی آن در دست کولانگوها ماند.

این جایگاه به عنوان نخستین ساکنان در برابر دو فتح بسیار متفاوت دوام آورد. در شمال، سلسله‌ای فرمانروا که ریشه‌اش به سرزمین داگومبا در شمال کنونی غنا می‌رسید، پادشاهی بونا را احتمالاً در قرن هفدهم بنیان نهاد و زبان رعایای کولانگوی خود را آموخت. در جنوب‌تر، ابرون‌ها که به زبان آکان سخن می‌گفتند، پادشاهی گیامان را پیرامون بوندوکو بنا کردند. کولانگوهای آنجا بخشی از جهان سیاسی آکان شدند، در حالی که در کنار همسایگانی از ابرون، دیولا و نافانا زندگی می‌کردند. پس کولانگوها دو چهره تاریخی دارند: بونا، پادشاهی ساوانایی که رو به شمال داشت، و بوندوکو، شهری تجاری که رو به جنگل بود. استقلال بونا در دهه ۱۸۹۰ پایان یافت، هنگامی که ارتش ساموری توره این شهر را غارت کرد، اندکی پیش از استقرار حکومت فرانسه.

کولانگو به خانواده زبان‌های نیجر-کنگو تعلق دارد و معمولاً در شمار زبان‌های گور قرار می‌گیرد، هرچند جایگاه دقیق آن در این گروه محل بحث است. نزدیک‌ترین خویشاوند آن لورهون است، زبانی همسایه و کوچک‌تر. این زبان دو گویش اصلی دارد، یکی با مرکزیت بونا و دیگری با مرکزیت بوندوکو، و زبان‌هایی کاملاً متفاوت آن را احاطه کرده‌اند: زبان‌های آکان در جنوب، زبان ماندهای دیولا در شهرهای بازار، و زبان‌های گور دیگری چون لوبی در نزدیکی آن. دین نیز به همین شیوه لایه‌لایه است. بازرگانان دیولا اسلام را سده‌ها پیش به این منطقه بردند و بوندوکو به داشتن مساجد بسیار و عالمان قرآنی‌اش شهرت یافت. اما در روستاها، نیاکان و زیارتگاه‌های زمین همچنان در مرکز زندگی آیینی قرار دارند، و اغلب در کنار اسلام یا مسیحیت. امروزه بیشتر کولانگوها یام، ذرت و بادام هندی می‌کارند، و سرزمین آنان شامل Comoé National Park است که یکی از بزرگ‌ترین مناطق حفاظت‌شده در غرب آفریقاست.

فنوتیپ‌های معمول: کولانگو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

رنگ پوست معمولاً قهوه‌ای تیره است و قد و ویژگی‌های چهره شبیه مردمان گورزبانِ همسایه در ساوانای ساحل عاج و غنا است. لباس روزمره عمدتاً پوشاک به سبک غربی و پارچه‌های چاپ موم‌دار است. بسیاری از مردان مسلمان ردای بلند و کلاه می‌پوشند و بزرگان و رؤسا در مراسم دربار و تشییع جنازه، پارچه‌های پیچیده و نشان‌های تشریفاتی به تن می‌کنند.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره کولانگو

کولانگو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی کولانگو کولانگو، با گونه‌های بونا و بوندوکو (نیجر-کنگو، معمولاً گور طبقه‌بندی می‌شود) است.

کولانگو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان کولانگو دین سنتی با محوریت نیاکان و زیارتگاه‌های زمین، در کنار اسلام و مسیحیت است.