اروتیک کلابیت

کلابیت‌ها مردمی از خانوادهٔ اترونزیایی‌اند که در ارتفاعات دورافتادهٔ داخلی ساراواک در مالزی زندگی می‌کنند و مرکز آنان فلات باریو در مرتفعات کلابیت، نزدیک مرز با کالیمانتان اندونزی است. آنان یکی از کوچک‌ترین گروه‌های بومی ساراواک‌اند و شمارشان تنها چند هزار نفر است. به زبانی از گروه آپو دوات یا دایک سخن می‌گویند که از نزدیک با زبان لون باوانگ (لوندایه) خویشاوند است. دسترسی به باریو عمدتاً با هواپیماهای کوچکی است که از روی کوه‌ها پرواز می‌کنند و دورافتادگی این جامعه به حفظ احساس قوی هویت محلی کمک کرده است. از زمان یک نهضت مذهبی در میانهٔ سدهٔ بیستم، بیشتر کلابیت‌ها مسیحی شده‌اند.

جامعه و معیشت

کلابیت‌ها کشاورزان برنج آبی کوهستانی‌اند که دره‌های خنک و آبیاری‌شدهٔ آنان برنج ظریف و دانه‌ریز باریو را تولید می‌کند که در سراسر مالزی ارزشمند است. این کشت با میوه، سبزی و، در گذشته، شکار و گردآوری در جنگل‌های اطراف تکمیل می‌شود. مرتفعات همچنین به نمک کوهی شناخته می‌شوند که از چشمه‌های طبیعی جمع‌آوری و جوشانده می‌شود، و به آناناس شیرین و دیگر محصولات آب‌وهوای خنک. آنان سنتاً در خانه‌های بلند زندگی می‌کردند و منزلت اجتماعی را از طریق جشن‌های پرهزینهٔ ایراو سازمان می‌دادند که خانواده‌ها در آن جایگاه خود را بالا می‌بردند و چشم‌انداز را با سنگ‌های بزرگ، خندق‌ها و بناهای سنگی نشانه‌گذاری می‌کردند. مونیکا یانوفسکی، انسان‌شناس، کشت برنج، خویشاوندی کلابیت‌ها و اهمیت فرهنگی تغذیه و مهمان‌نوازی در ساختن روابط اجتماعی را مستند کرده است.

ظاهر و زیورآلات

کلابیت‌ها ویژگی‌های جسمانی عمومی بومیان بورنئو را دارند: پوست قهوه‌ای، موی مستقیم و مشکی و اندام فشرده. برجسته‌ترین زیور سنتی که بیشتر در میان نسل مسن دیده می‌شود، لاله‌های گوش بسیار کشیده‌شده با حلقه‌های سنگین برنجی است که گاه با خالکوبی و منجوق‌دوزی ظریف همراه می‌شود. لباس‌های تشریفاتی شامل کلاه‌های منجوق‌دوزی پیچیده، یقه‌ها و شال‌های رنگارنگ و درخشان است، همراه با پرهای مرغ شاخ‌دار (هورنبیل) و پارچه‌های بافته‌شده. کلابیت‌ها ارزش بسیاری برای آموزش قائل‌اند و بسیاری برای تحصیل و کار به شهرها رفته‌اند و برای جشن‌های بزرگ بازمی‌گردند. کلابیت‌های جوان‌تر عموماً لباس مدرن می‌پوشند و منجوق‌دوزی و تجملات سنتی را برای جشن‌ها نگه می‌دارند.