اروتیک کارنی

نام بخشی از داستان را بازگو می‌کند. کارنی به معنای «کارن سرخ» است، برچسبی که بیگانگان به خاطر پارچه سرخی که ترجیح می‌دادند به آنان دادند. خود را کایا یا کایا لی می‌نامند. با هر یک از این دو نام، ایشان مردمی کوهستانی در شرق میانمارند و احساس هویتشان پیوندی نزدیک با سرزمینی کوچک و با مناقشه‌ای طولانی درباره اینکه چه کسی باید بر آن حکم براند دارد. سرزمین اصلی‌شان ایالت کایا، کوچک‌ترین ایالت کشور، است. این ایالت پهنه‌ای از تپه‌ها، دره‌های رودخانه‌ای و شالیزارهای اطراف لویکاو است که به سمت شرق تا مرز تایلند امتداد دارد.

زبان کایا لی به شاخه کارنیک خانواده چینی‌تبتی تعلق دارد. این زبان با زبان‌های اس‌گاو و پو کارن که در جنوب سخن گفته می‌شوند خویشاوند است، اما آن‌قدر متفاوت است که گویشورانشان به سادگی سخن یکدیگر را نمی‌فهمند. مانند دیگر زبان‌های کارنیک، فعل در آن پیش از مفعول می‌آید که در خانواده‌ای که بیشتر زبان‌هایش برعکس عمل می‌کنند، غیرعادی است. گویشوران به طور کلی به کایای شرقی و کایای غربی تقسیم می‌شوند و این زبان خط ویژه خود، یعنی خط کایا لی، را دارد که در سال 1962 ابداع شد. به معنای وسیع‌تر، کارنی برای همه مردمان ایالت کایا نیز به کار می‌رود، از جمله کایان، کایاو، گبا و پاکو. این گروه‌ها تاریخ و سیاست مشترک دارند، هرچند همیشه زبان مشترک ندارند.

دین لایه‌لایه است. بسیاری از کارنی‌ها کاتولیک یا باپتیست‌اند، میراثی از مبلغانی که از اواخر قرن نوزدهم به بعد آمدند، و برخی بودایی‌اند. آیین‌های کهن‌تر از میان نرفته‌اند. در جشنواره کی تو بو که هر بهار برگزار می‌شود، جوامع ستون چوبی بلندی برپا می‌کنند تا آفریننده را گرامی دارند و باران بطلبند. فال‌گیری با استخوان مرغ که با دیگر مردمان کارنیک مشترک است، هنوز بخشی از زندگی آیینی است. بسیاری از خانواده‌ها بی‌آنکه تناقضی ببینند میان کلیسا و آیین‌های نیاکان رفت‌وآمد می‌کنند.

سیاست تقریباً همه چیز دیگر را شکل داده است. بریتانیا هرگز رسماً ایالت‌های کارنی را جزئی از برمه بریتانیایی نساخت و قرارداد 1875 میان بریتانیا و پادشاه برمه استقلال آن‌ها را به رسمیت شناخت. بسیاری از کارنی‌ها ادغام‌شان در برمه مستقل را نقض آن وضعیت می‌دانستند و مقاومت مسلحانه اندکی پس از آن آغاز شد. دهه‌ها این مقاومت را حزب ملی پیشرو کارنی رهبری می‌کرد. ایالت در اوایل دهه 1950 به کایا تغییر نام یافت، اما بسیاری همچنان نام قدیمی‌تر را ترجیح می‌دهند. سال‌های درگیری ده‌ها هزار نفر را به اردوگاه‌هایی در آن سوی مرز، در ماه‌هونگ‌سون تایلند، راند و از آنجا به اسکان مجدد در ایالات متحده و کشورهای دیگر کشاند. پس از کودتای نظامی 2021، درگیری‌ها در اطراف لویکاو و دموسو بخش بزرگی از مردم ایالت را مجبور به ترک خانه‌هایشان کرد. میل به خودگردانی که کارنی‌ها را در بیشتر سده گذشته تعریف کرده بود، هنوز حل‌نشده باقی مانده است.