زنی از کاناکاناووها، مرجع فنوتیپ

اروتیک کاناکاناووها

زبان

کاناکانافو (آسترونزیایی، فورموزی؛ به‌طور سنتی تسویی طبقه‌بندی می‌شود)، به‌شدت در معرض نابودی؛ بونون و ماندارین به‌طور گسترده صحبت می‌شوند

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های آسترونزیایی

دین

بیشتر مسیحی، با حفظ آیین ارزن Mikong و آیین رود Kaisisi Cakuran به‌عنوان آیین‌های جمعی

منطقه

شرق آسیا

درباره کاناکاناووها

در بیشتر قرن بیستم، کاناکاناوو با نام قوم دیگری ثبت می‌شدند. مردم‌شناسان استعماری ژاپنی آن‌ها را با تسو، مردم کوهستانی علی‌شان، در یک دسته قرار دادند و تایوان پس از جنگ این برچسب را دهه‌ها حفظ کرد. این کار با وجود آن انجام شد که زبان کاناکاناوو و زبان تسو دو زبان جدا هستند و کاناکاناوو تقویم آیینی ویژهٔ خود را دارند. شمارشان تنها چند صد نفر است. آنان در دره‌ی بالایی رودخانه‌ی نان‌ژی‌شیان در کوه‌های کائوهسیونگ زندگی می‌کنند، عمدتاً در روستاهای تاکانوآ و مایا در بخش ناماسیا. در سال 2014، پس از کارزاری طولانی از درون جامعه، دولت آنان را به‌عنوان یک قوم بومی متمایز به رسمیت شناخت. آنان شانزدهمین قوم در فهرست رسمی تایوان شدند و در کنار همسایگانشان، هلاآلوآ، به رسمیت شناخته شدند.

زبان در این پرونده محوری بود. کاناکاناوو یک زبان فرموسایی است و بخشی از خانوادهٔ زبان‌های استرونزیایی به شمار می‌رود که کهن‌ترین شاخه‌های آن در تایوان قرار دارد. زبان‌شناسان مدت‌ها آن را همراه با تسو و سارُوآ در گروه تسویی جای داده بودند، هرچند امروز برخی این گروه‌بندی را زیر سؤال می‌برند. اما دربارهٔ خطر انقراض آن تردیدی نیست: تنها شمار اندکی از سالخوردگان به آن به‌طور روان سخن می‌گویند. بونون‌ها که طی نسل‌ها در این دره ساکن شدند و امروز بسیار پرشمارتر از کاناکاناوو‌ها هستند، زندگی روزمرهٔ این منطقه را شکل داده‌اند. پس از سال‌ها وصلت میان‌قومی، بسیاری از کاناکاناوو‌ها بونون و ماندارین را راحت‌تر از زبان نیاکانی خود صحبت می‌کنند. حفظ این زبان اکنون به ضبط صدای سالخوردگان و آموزش کودکان در کلاس‌های اجتماعی وابسته است.

امروز بیشتر کاناکاناوو‌ها مسیحی هستند و زندگی کلیسا ریتم هفته را تعیین می‌کند. سال آیینی کهن‌تر به‌عنوان بیانیه‌ای عمومی دربارهٔ هویتشان بازگشته است. میکونگ، آیین ارزن، سپاس‌گزاری برای دانه‌ای است که روزگاری روستاها را تغذیه می‌کرد و جامعه را گرد هم می‌آورد. قایسیسی چاکورن، آیین رودخانه، به نان‌ژی‌شیان و ماهی‌هایی که می‌بخشد احترام می‌گذارد. این آیین یادآور آن است که مردم دره به همان اندازه که کشت می‌کردند، ماهی می‌گرفتند و شکار می‌کردند. رودخانه فاجعه‌ای را هم به همراه داشته است. در اوت 2009 طوفان موراکوت رانش‌های زمین را به ناماسیا فرستاد، جاده‌ها را قطع کرد، مزارع را زیر خاک برد و برخی خانواده‌ها را به خانه‌های اسکان مجدد در دشت‌ها راند. بازسازی و به رسمیت شناخته شدن در همان سال‌ها رخ داد. برای قومی به این کوچکی، هر دو همان پرسش را پیش آوردند: آیا دره می‌تواند خانهٔ آنان بماند؟

فنوتیپ‌های معمول: کاناکاناووها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

مردم Kanakanavu به‌طور کلی شبیه دیگر مردمان کوهستانی آسترونزی تایوان‌اند: پوست قهوه‌ای روشن تا متوسط، موهای مشکی و صاف و قد متوسط. پوشاک روزمره مدرن و کاربردی است. لباس سنتی در مراسم Mikong و دیگر مراسم اجتماعی جامعه پوشیده می‌شود.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره کاناکاناووها

کاناکاناووها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی کاناکاناووها کاناکانافو (آسترونزیایی، فورموزی؛ به‌طور سنتی تسویی طبقه‌بندی می‌شود)، به‌شدت در معرض نابودی؛ بونون و ماندارین به‌طور گسترده صحبت می‌شوند است.

کاناکاناووها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان کاناکاناووها بیشتر مسیحی، با حفظ آیین ارزن Mikong و آیین رود Kaisisi Cakuran به‌عنوان آیین‌های جمعی است.