اروتیک موسوها

موسو خود را Na می‌نامند و در کوه‌های اطراف دریاچهٔ لوگو زندگی می‌کنند، جایی که یوننان به سی‌چوان می‌رسد، در ارتفاع تقریباً 2,700 متری، در خانه‌هایی با دیوارهای چوبی که دور اتاق آتش‌دانِ مادربزرگ ساخته شده‌اند. جمعیت آنان حدود 40,000 نفر است. آنان یکی از 56 ملیت به‌رسمیت‌شناخته‌شدهٔ چین نیستند: یوننان ایشان را ناشی می‌شمارد و سی‌چوان مغول، و این مرز اداری از دل یک ملت می‌گذرد. زبانشان، Na، به گروه کوچک Naish در خانوادهٔ چینی-تبتی تعلق دارد، از خویشاوندان نزدیک ناشی است اما با آن متقابلاً فهمیدنی نیست، و هرگز خط ویژهٔ خود را نداشته است. آنچه خانوار موسو را موسو می‌کند این است که تبار و مالکیت از راه زنان می‌گذرد. خانه یعنی یک زن، برادران و خواهرانش، فرزندانش و فرزندان دخترانش، و با جفت شدن افراد از هم نمی‌پاشد. ترتیبی که بیگانگان آن را ازدواج قدم‌زنی می‌نامند در زبان Na tisese است، تقریباً به معنای رفت‌وآمد: مرد شب به دیدن شریک خود می‌رود و صبح به خانهٔ مادرش برمی‌گردد. کسی به خانهٔ دیگری نقل‌مکان نمی‌کند، هیچ خانواده‌ای منحل نمی‌شود، و کودکان را مادرشان و دایی‌هایشان بزرگ می‌کنند. پدری مرد به فرزندان خواهرانش منسوب می‌شود. هر یک از دو طرف می‌تواند بدون آنکه مالکیت یا حضانت به دنبالش بیاید رابطه را پایان دهد.

دو دین بدون تنش زیادی روی هم قرار گرفته‌اند. بودیسم تبتیِ Gelug قرن‌ها پیش آمد و جا افتاد؛ خانواده‌ها اغلب پسری را به صومعه می‌فرستند، و محراب خانگی اثاثیهٔ عادی است. زیر آن دابا قرار دارد، آیین کهن‌تری که کاهنانش تمام مناسک را از حفظ می‌دانند، چون چیزی برای خواندن وجود ندارد. سرودهای دابا نسب خانواده را از راه زنانش تا گذشته بازمی‌گویند و مردگان را در همان مسیری که نیاکانشان پیموده‌اند راهنمایی می‌کنند. کوهی که بر فراز دریاچه است الههٔ Gemu است، و در ماه هفتم قمری مردم گردشی دورانی به دور آن می‌کنند. در سیزده‌سالگی به کودکان در سال نو لباس بزرگسالان داده می‌شود، دامن برای دختران و شلوار برای پسران، که کنار ستون‌های اتاق آتش‌دان اجرا می‌شود. هیچ‌یک از این‌ها با رها شدن به حال خود باقی نمانده است. حکومت یونگ‌نینگ تا دهه 1950 بر منطقه فرمان راند، اشراف آن نسب را از راه پدران محاسبه می‌کردند، در حالی که عامه چنین نمی‌کردند. در دههٔ 1970 کمپین‌هایی با حبس غله کوشیدند همهٔ مردم را به ازدواج تک‌همسری ثبت‌شده وادار کنند و به آرامی شکست خوردند. از دههٔ 1990 دریاچه مقصد گردشگری داخلی شده که به‌عنوان «سرزمین زنان» فروخته می‌شود، و بیشتر موسوها از آن خسته‌اند: tisese آداب خود را دارد، شراکت‌های طولانی رایج‌اند، و نسخهٔ کتابچه‌های تبلیغاتی نسخه‌ای نیست که کسی در آن زندگی کند.