اروتیک ریوکیوئی‌ها

ریوکیوییان ساکنان بومی کمانِ بلندِ جزیره‌هایی هستند که از جنوب‌غرب کیوشو به سمت تایوان کشیده شده است؛ زنجیره‌ای که حدود چهار و نیم قرن پادشاهی مستقل خود بود، به چین مینگ و چین چینگ خراج می‌پرداخت و در همان حال آرام‌آرام زیر فشار قلمرو ساتسوما در جنوب ژاپن قرار می‌گرفت. این گرایش دوگانه کلید فهم آنهاست. آنها صرفاً ژاپنی‌هایی با لهجه منطقه‌ای نیستند، بلکه ملتی متمایز هستند که پادشاهی‌شان در سال 1879 ضمیمه شد، سرزمین‌شان در سال 1945 به تنها نبرد زمینی روی خاک ژاپن تبدیل شد، و تا سال 1972 زیر اداره مستقیم نظامی آمریکا زندگی کردند. هر یک از این تاریخ‌ها نشانی باقی گذاشته که هنوز کم‌رنگ نشده است.

زبان‌های ریوکیویی، شامل آمامی، اوکیناوایی، کونیگامی، میاکو، یائه‌یاما و یونه‌گونی، خواهرِ زبان ژاپنی هستند، نه گویش‌هایی از آن. این زبان‌ها بیش از هزار سال پیش از یک نیای مشترک جدا شده‌اند و با ژاپنی امروزی و تا حد زیادی با یکدیگر نامفهوم‌اند؛ گوینده‌ای از یونه‌گونی و گوینده‌ای از آمامی نمی‌توانند به زبان میراثی خود گفتگو کنند. یونسکو هر شش زبان را در معرض خطر اعلام کرده است. آموزش پس از جنگ به زبان معیار ژاپنی، همراه با رویه پیش از جنگ که کودکان را به خاطر سخن گفتن به زبان محلی تنبیه می‌کرد، باعث شده گویشوران روان عمدتاً در میان سالمندان متمرکز باشند، هرچند جنبش‌های احیای زبان در اوکیناوا و جزایر بیرونی طی دو دهه اخیر رونق گرفته‌اند.

زندگی مذهبی حول نظامی می‌چرخد که از خود پادشاهی قدیمی‌تر است و بر محور متخصصان آیینی زن سازمان‌یافته است. نوروها معبدهای جمعی و بیشه‌های مقدسی به نام اوتاکی را اداره می‌کنند، و یوتاها به عنوان واسطه‌های روحانی کار می‌کنند که برای بیماری، نیاکان و مشکلات خانوادگی با آنها مشورت می‌شود. تکریم نیاکان در هسته اصلی قرار دارد و آرامگاه خانوادگی، که اغلب سازه بزرگی با پشتی لاک‌پشتی است، بیشتر محل گردهمایی است تا صرفاً گور. عناصر بودایی و شینتویی طی دوران پادشاهی و پس از آن افزوده شدند، اما چارچوب بومی در زیر آن پابرجا ماند و همچنان فعال است.

بخش‌بندی‌های درونی اهمیت دارند. آمامی در سال 1609 به دست ساتسوما از پادشاهی جدا شد و از آن زمان با کاگوشیما اداره می‌شود، که باعث می‌شود گرایش فرهنگی‌اش به شمال قوی‌تر از اوکیناوا باشد. میاکو و یائه‌یاما که دورتر در جنوب قرار دارند، تاریخ‌های ویژه خود را از مالیات‌های سنگین در دوران پادشاهی و احساس حاشیه‌ای بودن شدیدتر نسبت به ناها با خود دارند. خود اوکیناوایی‌ها میان جزیره اصلی و جوامع کوچک کونیگامی‌زبان شمال تقسیم شده‌اند. در نظر گرفتن «ریوکیویی» به عنوان یک هویت واحد کاری آسان است، اما مردمی که در آن قرار دارند همیشه موافق نیستند که این عنوان بر آنها منطبق است.