اروتیک کامانتان

کامانتان‌ها یکی از شمار زیادی از قوم‌های کوچک جنوب ایالت کادونا در نیجریه‌اند. احساس آن‌ها از هویت خود بر زبان، پهنه‌ای از زمین‌های کشاورزی و خاطره‌ای طولانی از حکومت دیگران استوار است. بسیاری از آن‌ها خود را آنگان می‌نامند. کامانتان نامی است که در نقشه‌ها و فهرست‌های دولتی و در زبان هائوسا به کار می‌رود. روستاهای آن‌ها در منطقه کشاورزی اطراف کاچیا و زانگون کاتاف قرار دارد، میان همسایگانی از آتیاپ، باجو، هام و آدارا، در ناحیه‌ای که در سراسر نیجریه به خاطر زنجبیلش شناخته می‌شود. ذرت، سورگوم و یام زمین‌ها را پر کرده‌اند.

زبان آن‌ها که کامانتان یا آنگان هم نامیده می‌شود، به گروه پلاتو از خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد. بیشتر زبان‌هایی که در اطراف آن گفته می‌شوند به همین شاخه تعلق دارند و جنوب کادونا پر از آن‌هاست: با یک سفر کوتاه با ماشین می‌توان از چند جامعه زبانی جدا گذشت که هر یک کوچک و مستقل است. هائوسا زبان تجارت و سفر است و انگلیسی زبان مدرسه و دولت. این وضع زبانی، زبانی مانند کامانتان را بیشتر در خانه‌ها، کلیساها و نشست‌های روستایی زنده نگه می‌دارد. برای جامعه‌ای با این اندازه، این فشار واقعی است.

امروزه بیشتر کامانتان‌ها مسیحی‌اند، نتیجه فعالیت تبلیغی‌ای که در قرن بیستم در سراسر جنوب کادونا گسترش یافت. عضویت در کلیسا بخش بزرگی از زندگی اجتماعی روزمره را شکل می‌دهد، از عروسی‌ها تا انجمن‌های اجتماعی، هرچند برخی باورهای قدیمی‌تر در کنار آن باقی مانده‌اند. آن‌ها تاریخ خود را با همسایگانشان سهیم‌اند. در قرن نوزدهم، دزدان برده از امارت زازاو، اقوام غیرمسلمان جنوب زاریا را هدف قرار دادند. سپس حکومت غیرمستقیم بریتانیا آن‌ها را زیر نظر سرپرستان ناحیه‌ای گذاشت که امارت منصوب می‌کرد، ترتیبی که دهه‌ها از آن ناخرسند بودند و با آن مخالفت می‌کردند. این شکایت به تلاش طولانی برای ایجاد زعامت‌های محلی دامن زد که از دهه 1990 به بعد حکومت سنتی در جنوب کادونا را دگرگون کرد. زمین، ایمان و نمایندگی سیاسی هنوز در خشونت‌های اجتماعی‌ای که بارها به مناطق روستایی این ناحیه بازمی‌گردد، به هم گره خورده‌اند.

برای یک خانواده کامانتانی، هویت امری عملی است: زبانی که در خانه حرف زده می‌شود، روستایی که خانواده نسبش را به آن می‌رساند، و کلیساها و نهادهای سنتی که در مرکز زندگی عمومی قرار دارند. بسیاری از جوانان اکنون در کادونا، ابوجا یا دورتر زندگی و کار می‌کنند، اما روستاهای زادگاه همچنان آن‌ها را برای تدفین و تعطیلات بازمی‌گردانند.