اروتیک باگا

باگا مردمی میل‌زبان (اتلانتیک) هستند که در سواحل مانگرو گینه زندگی می‌کنند و بیشتر در منطقه بوکه، در شمال غربی این کشور، متمرکزند. آنان چندین زبان باگایی به‌هم‌نزدیک را به کار می‌برند، از جمله Baga Sitemu، که در شاخه اتلانتیک خانواده نیجر-کنگو جای می‌گیرد. بر پایه سنت، باگاها از درون سرزمین به سوی ساحل کوچ کردند و در خورها و مرداب‌های متأثر از جزر و مد ساکن شدند. سازمان اجتماعی آنان بر پایه روستاها، تبارها و انجمن‌های آیینی استوار بود، نه بر پایه یک پادشاهی مرکزی.

جامعه و معیشت

باگاها کشاورزان ماهر برنج آبی‌اند که باتلاق‌های مانگرو را بازپس گرفتند و با بندها محصور کردند تا برنج بکارند؛ فنی دشوار که سکونتگاه‌ها و تقویم آنان را شکل داده است. ماهی‌گیری و محصولات نخل، رژیم غذایی را تکمیل می‌کنند. تسلط آنان بر این محیط دشوار ساحلی، باگاها را از همسایگان داخلی‌شان متمایز کرده است. زندگی روستایی را ریش‌سفیدان و انجمن‌های آیینی مردان و زنان اداره می‌کردند که دانش، هنر و آیین را در اختیار داشتند.

هنر و باور

باگاها در سراسر جهان به خاطر D'mba (که Nimba هم نامیده می‌شود) شهرت دارند؛ ماسکی بزرگ و شانه‌ای به شکل نیم‌تنه زنانه با بینی پهن، سینه‌های آویزان و آرایش موی تاجی، که در جشن‌های برداشت و مراسم به‌عنوان تصویری از زنانگی، باروری و فراوانی رقصیده می‌شود. ماسک‌های دیگر شکل مار و پرنده دارند. بسیاری از آیین‌های سنتی در قرن بیستم دچار گسست شد، زمانی که اسلام گسترش یافت و کارزاری در اواسط قرن، اشیای آیینی را سرکوب و نابود کرد؛ برخی سنت‌ها از آن زمان باززنده شده‌اند.

ظاهر و زیورآلات

لباس روزمره امروزی پارچه پنبه‌ای پیچیده و پوشش متین مسلمانان است، با روسری برای زنان. در اجرا، رقصنده زیر ماسک بلند D'mba و لباسی از رافیا و پارچه پنهان می‌شود، به‌طوری‌که تنها پیکره حکاکی‌شده دیده می‌شود. مهره‌های شیشه‌ای، گوشواره‌های حلقه‌ای طلایی و النگو به کار می‌رود و موها بافته یا پوشیده می‌شود. نسل‌های پیشین خراش‌های تزئینی روی صورت داشتند که اکنون کمیاب است.