اروتیک کالالیت

کالاللیت‌ها تنها مردم اینویت‌اند که اکثریت آشکار یک کشور را تشکیل می‌دهند، و کشور را به نام خود می‌خوانند: کالاللیت نوناات، یعنی سرزمین کالاللیت‌ها، که بقیهٔ جهان آن را گرینلند می‌نامد. حدود پنجاه هزار نفر در آن زندگی می‌کنند، تقریباً همه‌شان در نواری باریک از ساحل بدون یخ، در شهرها و سکونتگاه‌هایی که میانشان جاده‌ای نیست و با قایق، هلیکوپتر و اسکوتر برفی به هم وصل‌اند. چند هزار نفر دیگر در دانمارک زندگی می‌کنند. نیاکانشان شکارچیان تول بودند که حدود قرن سیزدهم با سورتمه‌های سگی، قایق‌های پوستی و نیزهٔ قابل‌جداشدن از شمال کانادای قطبی به شرق کوچیدند و جمعیت پیشین دورست را که سنت گرینلندی آن را با نام تونیت‌ها به یاد می‌آورد، جذب کردند یا از جا راندند. به معنای دقیق، کالاللیت یعنی مردم غرب گرینلند، یعنی اهالی نوک و سیسیمیوت و ایلولیسات؛ اما تونومیت‌های ساحل شرقی و اینوغوئیت‌های شمال غربی دورترین نقطه، گویش‌ها، تاریخ‌ها و دلایل خاص خود را دارند که نمی‌خواهند زیر این برچسب ادغام شوند. زندگی هنوز تا حد زیادی به دریا وابسته است. میگوی آب‌سرد و هالیبوت در سطح ملی معیشت را تأمین می‌کنند، در حالی که فوک، نهنگ شاخدار و پرندگان دریایی همچنان خوراک روزانهٔ خانه‌ها هستند و به همین دلیل کمپین‌های اروپایی علیه تجارت پوست فوک اینجا به‌عنوان یک آسیب اقتصادی تلقی شد، نه یک استدلال اخلاقی.

زبان کالاللیسوت به شاخهٔ اینویت از خانوادهٔ اینویت-یوپیک-اونانگان تعلق دارد، با اینوکتیتوت خویشاوندی نزدیک و با زبان‌های یوپیک خویشاوندی دور دارد، و چندترکیبی است: یک واژهٔ بلند کار یک جملهٔ انگلیسی را انجام می‌دهد. این تنها زبان رسمی کشور است، در پارلمان، مدارس و در کاتالوگی واقعاً بزرگ از موسیقی پاپ و راک به کار می‌رود، چیزی که تقریباً هیچ زبان دیگر منطقهٔ قطبی شمال نمی‌تواند ادعا کند. دین از سال 1721، یعنی از زمان پیاده‌شدن هانس اگده، لوتری بوده است، هرچند کیهان‌شناسی کهن‌تر ساسوما آرناا، زنی که زیر دریا زندگی می‌کند و وقتی مردم بد رفتار می‌کنند حیوانات را نگه می‌دارد، هرگز کاملاً خاموش نشده است. دو رسم شایستهٔ دانستن است. نخست کافمیک است: خانه‌ای باز برای تولد، تأیید مذهبی یا اولین صید، که در آن در قفل نمی‌شود، مهمانان می‌آیند، کیک می‌خورند و می‌روند تا جا برای مهمانان بعدی باز شود. دوم نام‌گذاری است. کودک اغلب نام کسی را می‌گیرد که به‌تازگی درگذشته، و نام چیزی از آن شخص را به آینده می‌برد، که نام گرینلندی را قطعه‌ای از پیوستگی می‌کند نه صرفاً یک برچسب. روند سیاسی تازه و ناتمام است: وضعیت شهرستانی در سال 1953، خودمختاری داخلی در سال 1979، خودگردانی در سال 2009، و بازبینی مداوم آنچه دولت استعماری در میان این دوره انجام داد، از جمله کمپین وسیلهٔ داخل رحمی که در دهه‌های 1960 و 1970 بر زنان و دختران گرینلندی تحمیل شد.