اروتیک ججویی‌ها

مردم جِجو ساکنان بزرگ‌ترین جزیرهٔ کره‌اند، توده‌ای آتشفشانی از بازالت و باد در آب‌های مقابل ساحل جنوبی شبه‌جزیره، و از دیرباز خود را پیش از هر چیز جزیره‌نشین می‌دانند. داستان پیدایش آنان اصلاً از خشکی اصلی نمی‌گذرد: سه نیای بنیان‌گذار، نیاکان طایفه‌های گو، یانگ و بو، در سامسونگ‌هیول از دل زمین سر برآوردند، مکانی که هنوز در شهر جِجو گرامی داشته می‌شود. زبان نیز همین فاصله را حفظ کرده است. جِجوئو به خانوادهٔ زبان‌های کره‌ای تعلق دارد، اما بیشتر کره‌ای‌های سرزمین اصلی نمی‌توانند آن را بفهمند، زیرا واژه‌ها و دستور زبانی را نگه داشته که مدت‌ها پیش از زبان کره‌ای معیار رخت بربسته‌اند. نهادهای رسمی کره مدت‌ها آن را گویش به‌شمار می‌آوردند. امروز بسیاری از زبان‌شناسان آن را زبانی جدا می‌دانند و یونسکو آن را در شمار زبان‌های به‌شدت در معرض نابودی قرار داده است، و گویشوران روان آن عمدتاً سالخورده‌اند. تاریخ این جزیره را این‌سو و آن‌سو برده است. جزیره تا قرن دوازدهم، یعنی تا زمانی که دربار گوریو آن را ضمیمه کرد، پادشاهی تامنا بود. فرمانروایان مغول بعدها آن را چراگاه اسب کردند، و سلسلهٔ جوسون از آن به‌عنوان تبعیدگاه استفاده کرد و سپس نزدیک به دو قرن جزیره‌نشینان را از ترک آن منع کرد. دردناک‌ترین زخم دوران معاصر، حادثهٔ 3 آوریل است: شورشی در سال 1948 به کارزاری برای سرکوب شورش انجامید که تا سال 1954 به درازا کشید و تخمین زده می‌شود بین 14,000 تا 30,000 نفر را، که بیشترشان غیرنظامی بودند، به کشتن داد. این موضوع دهه‌ها تقریباً ممنوع بود و رئیس‌جمهور کرهٔ جنوبی تنها در سال 2003 عذرخواهی کرد. بسیاری از کسانی که گریختند به اوزاکا رفتند و به جامعهٔ جِجویی پیوستند که از دههٔ 1920 در آنجا ریشه داشت و نوادگانش هنوز بخشی شناخته‌شده از محله‌های کره‌ای آن شهر هستند.

جِجو خود را جزیرهٔ هجده هزار خدا می‌نامد و منظورش را جدی می‌گوید. بسیاری از روستاها زیارتگاهی دارند که اغلب چیزی بیش از یک حصار سنگی کنار درختی کهن نیست، و شمن‌های جزیره، یعنی شیم‌بانگ، هنوز مراسم گوت را برای خانوارهای ماهیگیر و درگذشتگان برگزار می‌کنند. مراسم چیل‌موری‌دانگ یونگ‌دونگ گوت، که در ماه دوم قمری برای استقبال از الههٔ باد و بدرقهٔ او برگزار می‌شود، در فهرست میراث ناملموس یونسکو ثبت شده است. بودیسم، مسیحیت و آیین‌های تکریم نیاکان کنفوسیوسی نیز در کنار همهٔ این‌ها جریان دارند. جزیره‌نشینانی که بیگانگان بیش از همه می‌شناسند، هه‌نیو هستند، زنانی که بدون تجهیزات تنفسی و با حبس نفس برای صید آبالون، صدف حلزونی، توتیای دریایی و جلبک دریایی غواصی می‌کنند، و بسیاری از آنان هنوز در هفتاد و هشتاد سالگی کار می‌کنند. بازدم سوت‌مانندی که هنگام بالا آمدن به سطح آب بیرون می‌دهند، یعنی سومبی‌سوری، در امتداد ساحل طنین می‌افکند، و فرهنگ غواصی آنان در سال 2016 به همان فهرست یونسکو پیوست. ضرب‌المثلی کهن می‌گوید که جِجو سرشار از باد، سنگ و زن است و نه دزد دارد، نه گدا و نه دروازه. به‌جای دروازه، خانوارها تیرک‌های چوبی را به‌طور افقی میان پایه‌های سنگی قرار می‌دادند، ساختاری که جونگ‌نانگ نام دارد، و شمار تیرک‌ها به همسایگان نشان می‌داد که خانواده چه مدت غایب خواهد بود.