اروتیک جابو

جابو قومی کوچک از مردمان زبان کرو در جنوب‌شرقی لیبریا هستند. غریبه‌ها بیشتر از راه صدا با آنان آشنا می‌شوند. زبان آنان مانند زبان همسایگان کرویشان آهنگین است: بالا یا پایین رفتن زیر و بم یک واژه معنای آن را تغییر می‌دهد. جابوها بر پایه همین ویژگی نظام علامت‌دهی ساخته‌اند. طبل‌هایشان زیر و بم و ریتم عبارات گفتاری را تقلید می‌کردند، به‌طوری که یک اعلان، احضار یا نام یک فرد می‌توانست بی‌آنکه کسی کلمه‌ای بر زبان آورد میان جامعه‌ها منتقل شود.

همین نظام دلیل اصلی آن است که جابوها در تاریخ زبان‌شناسی و موسیقی‌شناسی قومی دیده می‌شوند. در دهه 1930 پژوهشگر آمریکایی جورج هرزوگ با همکار لیبریایی‌اش، چارلز بلوآ، همکاری کرد تا گفته‌های جابو و علامت‌های طبل را ضبط کنند. مجموعه ضرب‌المثل‌های جابو که در 1936 منتشر شد نشان داد که عبارات کوتاه و گزنده در گفت‌وگوی روزمره و در حل اختلافات اعتبار داشتند. مطالعه بعدی هرزوگ درباره طبل‌ها هنوز یکی از روایت‌های معیار از چگونگی حمل یک زبان آفریقایی آهنگین توسط یک ساز است. این توجه علمی زیادی برای قومی به این کوچکی است و تقریباً همه آن از شنیدن برخاسته است.

جابوها بخشی از جهان گسترده‌تر کرو در جنوب‌شرقی لیبریا هستند، مجموعه‌ای از مردمان خویشاوند که گربو و کلائو را نیز دربرمی‌گیرد. زبان‌هایشان شاخه‌ای متمایز از خانواده نیجر-کنگو را تشکیل می‌دهد. مردم این منطقه سابقه‌ای طولانی با بیگانگان دارند، از کشتی‌های اروپایی که در امتداد ساحل تجارت می‌کردند تا دولت آمریکو-لیبریایی که در سده‌های نوزدهم و بیستم اقتدار خود را به جنوب‌شرقی گسترش داد و اغلب با مقاومت محلی روبه‌رو شد. جنگ‌های داخلی از 1989 تا 2003 مردم را در سراسر منطقه از خانه‌هایشان آواره کرد. از آن زمان، مانند بقیه روستاهای لیبریا، بسیاری از جوانان به مونروویا و دیگر شهرها کوچ کرده‌اند.

دین از الگوی منطقه‌ای پیروی می‌کند. مسیحیت که مبلغان فعال در امتداد ساحل ترویج کرده‌اند رایج است، در حالی که آیین‌های کهن که بر نیاکان، ارواح و شعائر اجتماعی متمرکزند از میان نرفته‌اند. جزئیات منتشرشده درباره شاخه‌های جابو و ساختار تبارها اندک است. جابوها بهتر است به‌عنوان یکی از چند جامعه کرو که به‌شدت به هم پیوسته‌اند فهمیده شوند، نه به‌عنوان قومی جدا. آنچه ثبت شده، یعنی ضرب‌المثل‌هایشان و زبان طبل که بر آهنگ گفتارشان بنا شده، به فرهنگی اشاره دارد که به واژه‌ها بسیار جدی نگاه می‌کرد.