اروتیک ایبالوی

ایبالوی‌ها نیمهٔ جنوبی بنگت را در کوهستان‌های شمال لوزون در اختیار دارند و سرزمینی که شهر باگیو روی آن ساخته شده، متعلق به آنهاست. این واقعیت بخش زیادی از آنچه می‌آید را سامان می‌دهد. در میان مردمان کوردیلرا که به‌طور کلی ایگوروت نامیده می‌شوند، ایبالوی‌ها پرطبقه‌ترین جامعه را داشتند: طبقه‌ای از باکنانگ، یعنی خانواده‌های ثروتمندی که زمین‌های برنج، گاو و جویبارهای طلاخیز را در اختیار داشتند، بالای سر همه قرار می‌گرفتند و ثروت خود را با اطعام مردم به جایگاه اجتماعی تبدیل می‌کردند. ابزار این کار کانیائو بود، یک ضیافت پرستیژی که روزها ادامه می‌یافت، حیوانات پشت سر هم ذبح می‌شدند و گوشت از طریق جامعه به بیرون توزیع می‌شد. مامبونونگ ریاست مراسم را بر عهده داشت و صفرای خوک‌های قربانی را برای یافتن حکم نیاکان می‌خواند. این هرگز میزبانی ساده نبود، این نظام حسابداری بود. رقصی که همراه آن است، بندیان، دایره‌ای پهن و آهسته با دست‌های برافراشته است که زمانی به پیروزی گره خورده بود و اکنون برای شفا و سپاسگزاری اجرا می‌شود.

زبانشان، نابالوی، از زبان‌های آوسترونزی است اما از زبان‌های بونتوک و کانکانای شمال کوردیلرا جداست. نزدیک‌ترین خویشاوندانش کالانگویا و کاراو هستند و دورتر از آن پانگاسینان در دشت ساحلی پایین، که خود نشان می‌دهد ایبالوی‌ها با چه کسانی داد و ستد می‌کردند. آنان پیش از رسیدن اسپانیایی‌ها در ایتوگون و آنتاموک طلا استخراج و با شستشو جداسازی می‌کردند و آن را از دامنه‌ها به پایین می‌فروختند، و سه قرن اکتشافات اسپانیایی برای یافتن آن معادن چندان نتیجه‌ای نداشت. ایبالوی‌ها همچنین صاحبان مومیایی‌های کابایان‌اند، مردگانی که آرام روی آتش کم‌شعله خشک می‌شدند، خالکوبی می‌شدند و در تابوت‌های چوبی داخل غارهای صخره‌ای قرار می‌گرفتند؛ عملی که استعمار آن را پایان داد و پیکرهایی به جا گذاشت که جامعه هنوز آنها را خویشاوند می‌داند نه اشیای باستانی. نقطهٔ عطف تندتر در دوران آمریکایی‌ها رخ داد. ماتئو کاریو به خاطر زمینی که برای ایستگاه کوهستانی تازه تصرف شده بود دادخواهی کرد و در سال ۱۹۰۹ در دیوان عالی ایالات متحده برنده شد، و این اصل را تثبیت کرد که زمینی که از دیرباز در اختیار مردم بوده، از ابتدا زمین عمومی نبوده است. آموزه‌ای که نام او را دارد از ادعاهای زمینی بومیان در سراسر فیلیپین پشتیبانی می‌کند، هرچند این آموزه خانواده‌های ایبالوی را از یک قرن جدال بر سر قطعات زمین درون خود باگیو معاف نکرده است. امروزه بیشترشان کاتولیک یا پروتستان‌اند. بسیاری از همان خانواده‌ها هنوز هم وقتی کسی می‌میرد، برای مامبونونگ پیام می‌فرستند.