اروتیک گوونگ

گوونگ‌ها مردمی کشاورز از جنوب ایالت کادونا در منطقه‌ی کمربند میانی نیجریه‌اند. دو چیز آن‌ها را به‌عنوان یک قوم متمایز می‌کند: زبانشان، گیونگ، و سرزمینشان، روستاهای اطراف فادان کاگوما در منطقه‌ی حکومت محلی جما. مدت طولانی بیگانگان ایشان را کاگوما می‌نامیدند. این نام هائوسایی است و در نقشه‌های استعماری و منابع قدیمی‌تر دیده می‌شود. همین اتفاق برای همسایگانشان هم افتاد: آتیاپ‌ها با نام کاتاف و باجو با نام کاجه ثبت شدند. گوونگ نامی است که آن‌ها برای خودشان به کار می‌برند.

جنوب کادونا لغات بسیاری را در فضایی کوچک جای داده است. قوم‌های کوچک زیادی کنار هم زندگی می‌کنند و هر کدام چند شهرک و زمین‌های کشاورزی اطراف آن‌ها را در اختیار دارند. زبان گیونگ به شاخه‌ی پلاتو از زبان‌های بنوئه-کنگو تعلق دارد، همان شاخه‌ای که بیشتر زبان‌های همسایه به آن تعلق دارند، اما زبانی مستقل است و گویشی از یک زبان بزرگ‌تر نیست. مردم برای گفت‌وگو میان گروه‌ها در بازارها و شهرها از هائوسا استفاده می‌کنند، در حالی که مدارس و دولت از انگلیسی بهره می‌برند. بنابراین بیشتر گوونگ‌ها با بیش از یک زبان بزرگ می‌شوند و اینکه از کدام زبان استفاده کنند بستگی به این دارد که کجا هستند و با چه کسی حرف می‌زنند.

بخش بزرگی از تاریخ آن‌ها از فشار سوی شمال برمی‌آید. در آغاز قرن نوزدهم، امارت جما که فولانی‌ها بنیان نهاده بودند، در این منطقه ریشه دواند. بعدها، در دوران حکومت غیرمستقیم بریتانیا، قوم‌های کوچک اطراف آن از طریق مقامات امارت اداره می‌شدند که هرگز خودشان انتخابشان نکرده بودند. این امر کینه‌ای ماندگار در سراسر جنوب کادونا برجای گذاشت. خواست شیخ‌نشین‌هایی به رهبری حاکمان محلی در اواخر قرن بیستم و پس از آن به یکی از اصلی‌ترین مسائل سیاسی این منطقه بدل شد. گوونگ‌ها اکنون شیخ‌نشین خاص خود را دارند که مرکزش در فادان کاگوما است.

مسیحیت در دوران استعمار همراه با هیئت‌های مبلغان وارد شد و اکنون دین اصلی آن‌هاست. بخش عمده‌ی زندگی اجتماعی از کلیساها می‌گذرد، در حالی که باورهای کهن بیشتر به‌صورت آداب و رسوم باقی مانده‌اند و نه به شکل عبادتی سازمان‌یافته. گوونگ‌ها نزدیک کافانچان زندگی می‌کنند، شهر اتصال راه‌آهن که مقر جما است. زندگی میان مزارع روستاها و مشاغل شهر در رفت‌وآمد است و جوان‌ترها این را بیش از همه حس می‌کنند. در دهه‌های اخیر، منطقه‌ی گسترده‌تر شاهد خشونت‌های مکرر جامعه‌ای و درگیری‌های میان کشاورزان و دامداران نیز بوده است. این وضعیت زندگی روستایی در جنوب کادونا را بسیار بیشتر از آنچه نقشه‌ی سرزمین‌ها و مرزهای زبانی نشان می‌دهد شکل می‌دهد.