اروتیک گاللا

گاللا‌ها نام خود را از منطقه‌ای در شمال هالماهرا گرفته‌اند، جزیره‌ای با چهار بازو در استان مالوکوی شمالی اندونزی. سرزمین مادری آنان در بازوی شمالی جزیره، پیرامون دریاچه‌ای با آب شیرین و در امتداد ساحلی که رو به موروتای است، قرار دارد. زبانشان بیش از هر چیز آنان را از دیگر مردمان این جزیره متمایز می‌کند. زبان گاللا به گروه شمال هالماهرا تعلق دارد، خوشه‌ای از زبان‌های غیرآوسترونزی که خویشاوندانشان زبان‌های پاپوایی در شرق‌تر هستند. این زبان آن‌قدر به توبلو، لولودا و توبارو نزدیک است که این چهار زبان مانند پسرعموها به نظر می‌رسند. زبان‌های درباری کهن تیدور و ترنات از همین خانواده‌اند که این گوشه از هالماهرا را محکم‌تر از آنچه جغرافیا به‌تنهایی نشان می‌دهد، به سلطنت‌های ادویه پیوند می‌دهد. در بازار یا پای تلفن، بیشتر گاللا‌ها به‌آسانی به زبان مالایی مالوکوی شمالی یا اندونزیایی روی می‌آورند.

سال‌ها سرزمین گاللا زیر فرمان سلطنت ترنات بود و مردان گاللا خدمه ناوگان جنگی سلطان با قایق‌های جانبی‌دار بودند. در سده‌های هجدهم و نوزدهم، نام ویژه‌ای نیز برای خود کسب کردند. آنان همراه با توبلو، در سواحل مولوکو و سولاوسی به‌عنوان دریانوردان و غارتگران شناخته می‌شدند. اسلام از راه پیوند با ترنات آمد و هنوز آیین بیشتر گاللا‌هاست. مسیحیت دیرتر رسید: مبلغان پروتستان هلندی در نیمه دوم سده نوزدهم در دوما مستقر شدند و یکی از آنان واژه‌نامه و دستور زبان گاللا را نوشت که زبان‌شناسان هنوز به آن استناد می‌کنند. نتیجه، مردمی است که میان مسجد و کلیسا تقسیم شده‌اند، اغلب در روستاهای همسایه. این شکاف در جریان درگیری‌های فرقه‌ای که شمال مالوکو را در سال‌های 1999 و 2000 فراگرفت، مرگبار شد و گاللا از سخت‌ترین آسیب‌دیده‌ترین مناطق بود.

زندگی روزمره بر پایه باغ‌ها و دریا می‌گذرد. مردم کاساوا، موز و غده‌ها می‌کارند، در باغ‌های نارگیل برای تولید کوپرا کار می‌کنند، در زمین‌های مرطوب ساگو برداشت می‌کنند و در صخره‌های مرجانی نزدیک ساحل ماهی می‌گیرند. خانواده‌های گاللا از دیرباز به بیرون نیز مهاجرت کرده‌اند و در موروتای و جزایر و سواحل دورتر در جنوب شمال مالوکو ساکن شده‌اند، بنابراین این زبان فراتر از ناحیه‌ای که به نامش خوانده می‌شود شنیده می‌شود. ادات، یعنی مجموعه قوانین عرفی، همچنان مذاکرات ازدواج و حل اختلافات را شکل می‌دهد. در جشن‌های عمومی، رقصندگان کاکالله را اجرا می‌کنند، رقص جنگی با سپر و شمشیر که در سراسر مولوکو دیده می‌شود.