زنی از قرقیزهای فویو، مرجع فنوتیپ

اروتیک قرقیزهای فویو

زبان

فویو گیرگیس (ترکی، شاخهٔ سیبری)، در معرض خطر؛ همچنین چینی ماندارین (چینی-تبتی) و مغولی (مغولی)

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های ترکی

دین

بودیسم تبتی درآمیخته با آیین سنتی شمنی؛ مسلمان نیستند، برخلاف قرقیزهای سین‌کیانگ

منطقه

شرق آسیا

درباره قرقیزهای فویو

فویو گیرگیس‌ها جماعتی کوچک و ترک‌زبان‌اند که در منطقهٔ کشاورزی شهرستان فویو، نزدیک چیچیهار در استان هیلونگ‌جیانگ چین، زندگی می‌کنند، و نامشان معمولاً نخستین چیزی است که بیگانگان را سردرگم می‌کند. بر روی کاغذ، آنان به ملیت قرقیز تعلق دارند، همان دستهٔ رسمی که قرقیزهای مسلمان ارتفاعات تیان‌شان و پامیر در سین‌کیانگ را نیز دربر می‌گیرد. اما در عمل، جز نامی کهن، چیز اندکی با آن قرقیزها مشترک دارند. نیاکانشان قرقیزهای ینی‌سئی از جنوب سیبری بودند و زبانشان به خاکاسی نزدیک‌تر است تا به هر زبانی که قرقیزهای آسیای مرکزی بدان سخن می‌گویند.

آنان از طریق دو جابه‌جایی اجباری به منچوری رسیدند. در سال 1703 خانات جونغار، آخرین قدرت بزرگ مغولان اویرات، بخش بزرگی از قرقیزهای ینی‌سئی را به جنوب و به قلمرو خود راند. هنگامی که ارتش‌های چینگ در دههٔ 1750 دولت جونغار را نابود کردند، برخی از آن خانواده‌های آواره به سوی شرق، به مرزهای شمال‌شرقی امپراتوری، فرستاده شدند و در میان همسایگان مغول و داوور ساکن شدند. آنان هرگز آنجا را ترک نکردند. بیش از دو قرن و نیم است که در همان گوشهٔ شمال‌شرق زندگی می‌کنند، جزیره‌ای از گفتار ترکی سیبری در میان گویشوران زبان‌های مغولی، تونگوسی و چینی.

این انزوا زبان را شکل داد. زبان فویو گیرگیس هستهٔ ترکی سیبری خود را حفظ کرد و در عین حال واژگان مغولی فراوانی را جذب کرد، و گویشورانش از دیرباز مغولی و چینی ماندارین را نیز در کنار آن به کار برده‌اند. اکنون گویشوران روان آن اندک و بیشترشان سالخورده‌اند، و همین آن را در شمار زبان‌های ترکی‌ای قرار می‌دهد که در هر جای جهان بیش از همه در خطر نابودی‌اند. دین نیز راه خود را رفت. در اینجا اسلامی در کار نیست. آیین سنتی این جماعت آمیزه‌ای است از آیین‌های شمنی که از سیبری آورده شده و بودیسم تبتی، دین مغولانی که در میانشان ساکن شدند.

زندگی روستایی امروز تا حد زیادی شبیه زندگی روستایی در هر جای دیگر هیلونگ‌جیانگ است، با همان کشتزارها، پوشاک و مدرسه‌هایی که همسایگان دارند. آنچه فویو گیرگیس‌ها را متمایز می‌کند به‌سختی در عکس می‌گنجد: تاریخچه‌های خانوادگی که به ینی‌سئی بازمی‌گردند، نامی که در طول دو تبعید آن را نگه داشتند، و زبانی که شمار اندکی از سالخوردگان هنوز با یکدیگر بدان سخن می‌گویند. آنان یادآور این نکته‌اند که دسته‌بندی‌های رسمی ملیت در چین بر روی مردمانی ترسیم شده که سرگذشتشان بسیار پیچیده‌تر از آن است که این برچسب‌ها نشان می‌دهند.

فنوتیپ‌های معمول: قرقیزهای فویو

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ظاهر کلی آن به‌طور گسترده شبیه مردم شمال‌شرق آسیاست و مشابه روستاییان مغول، داوری و هانِ همسایه در هیلونگجیانگ است، با پوست روشن تا قهوه‌ای روشن، موی صاف و تیره و چشمان تیره. لباس روزمره، لباس روستایی مدرن و معمولی است، همانند آنچه جوامع اطراف می‌پوشند. هیچ لباس سنتی متمایزی که به‌طور منظم استفاده شود ثبت نشده است.

پرسش‌های متداول درباره قرقیزهای فویو

قرقیزهای فویو به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی قرقیزهای فویو فویو گیرگیس (ترکی، شاخهٔ سیبری)، در معرض خطر؛ همچنین چینی ماندارین (چینی-تبتی) و مغولی (مغولی) است.

قرقیزهای فویو پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان قرقیزهای فویو بودیسم تبتی درآمیخته با آیین سنتی شمنی؛ مسلمان نیستند، برخلاف قرقیزهای سین‌کیانگ است.