اروتیک فلوپ

فلوپ‌ها همان جولاهای دورافتادهٔ جنوب‌غرب‌اند. آنان در زمین‌های جزرومدی دوسوی مرز میان گینه‌بیسائو و سنگال برنج می‌کارند، از سوزانا و واره‌لا در جنوب تا اوسوییه در کازامانس پایین. این نام را بیگانگان بر آنان نهادند: بازرگانان پرتغالی تا سدهٔ شانزدهم از Falupos سخن می‌گفتند. آنچه این گروه را از دیگران متمایز می‌کند شیوهٔ کشت آنان در مرداب‌های حرای جزرومدی است. کشاورزان فلوپ زمین‌های پست کنار آبراهه‌ها را با پشته‌های خاکی محصور می‌کنند، می‌گذارند باران نمک را بشوید، و خاک سنگین را با بیلی دسته‌بلند به پشته‌هایی بدل می‌کنند. مردان می‌کَنند، زنان نشا می‌زنند و درو می‌کنند، و برنج به انبارهای خانوار می‌رود، هم به‌عنوان غذا و هم به‌عنوان دارایی ذخیره‌شده. چرخهٔ کشاورزی ریتم همه‌چیز دیگر را تعیین می‌کند، و فصل خشک پس از درو زمان مسابقه‌های کشتی و مراسم بزرگ است. زبانشان به خوشهٔ جولای شاخهٔ Bak از زبان‌های آتلانتیک تعلق دارد. در سوی گینه‌بیسائو گویش Ejamat است و در اطراف اوسوییه گویش‌های Kasa، و گویندگان گویش‌های همسایهٔ جولا همیشه یکدیگر را نمی‌فهمند. بیشتر فلوپ‌ها بسته به اینکه در کدام سوی مرز بزرگ شده‌اند، به کریول گینه‌بیسائویی یا به فرانسوی و ولوف نیز سخن می‌گویند.

زیارتگاه‌ها و مرزها

برای بیشتر فلوپ‌ها، دین همان آیین کهنی است که جولاها آن را awasena می‌نامند. این آیین رو به Emitai، آفریدگاری دورافتاده، دارد و روزانه در زیارتگاه‌های ارواح، یعنی ukine، که خانواده‌ها و کاهنانِ ویژه نگهشان می‌دارند، انجام می‌شود. مردم بیماری، دزدی، اختلاف بر سر زمین و شکست بارش‌ها را به زیارتگاه‌ها می‌آورند و با شراب نخل و قربانی حیوانی آن‌ها را فیصله می‌دهند. هیئت‌های مبشر کاتولیک پیروان واقعی دارند، اسلام پیروان کمتری دارد، و بسیاری از خانواده‌ها بیش از یک آیین را دنبال می‌کنند. اوسوییه هنوز شاهِ کاهنی دارد که اقتدارش آیینی است نه سیاسی و زیر قواعد سخت آیینی زندگی می‌کند. مرزی که از سرزمین فلوپ‌ها می‌گذرد را قدرت‌های استعماری ترسیم کردند. توافق‌نامهٔ 1886 که زیگینشور را به فرانسه داد، روستاها را میان حکومت فرانسه و پرتغال تقسیم کرد، و هیچ‌یک از دو دولت کنترل آنان را آسان نیافت. در دههٔ 1940s پیامبر زن آلین سیتوئه دیاتا، از کابروسِ نزدیک، مردم را به سر باز زدن از خواسته‌های فرانسه برای برنج ترغیب کرد و در تبعید در تیمبوکتو درگذشت. جدایی‌طلبی کازامانس که در 1982 آغاز شد، بعدها پناهندگان را در همان مرز به این سو و آن سو فرستاد، از میان جوامعی که پیوندهای خانوادگی‌شان هرگز از آن مرز پیروی نکرده بود.