اروتیک ارویپیامه‌ها

Ervipiame قومی بومی و کوچک در شمال شرقی Coahuila و Texas بودند که اسپانیایی‌ها از دهه‌ی 1670 تا اواخر قرن هجدهم آنان را ثبت کردند. زمانی که بازماندگانشان در Tonkawa ادغام شدند، نوادگانشان که امروزه قبیله‌ی Tonkawa در Oklahoma را تشکیل می‌دهند. آنان کمتر به‌خاطر سرزمینی که داشتند و بیشتر به‌خاطر تصمیمی که گرفتند به یاد می‌آیند: در برابر بعثت‌ها، بیماری‌ها و فشار اسپانیا در امتداد Rio Grande، بیشتر آنان ترک کردند.

هنگامی که نخستین فهرست‌های اسپانیایی از آنان تهیه شد، Ervipiame شکارچیان و گردآورندگان کوچ‌نشین بودند که در سرزمین‌های خشک دو سوی Rio Grande زندگی می‌کردند. آنان یکی از ده‌ها گروه کوچک نام‌دار بودند که مورخان همگی را زیر عنوان Coahuiltecan گرد می‌آورند. حدود سال 1700 برخی خانواده‌ها به بعثت‌های نزدیک رودخانه پیوستند، از جمله San Juan Bautista و San Francisco Solano. بخش بزرگ‌تر به چند صد مایلی شمال شرقی و به دشت‌های جنگلی کنار رودخانه‌ی Brazos در شرق مرکزی Texas کوچ کردند. در آنجا به گروه پیشرو Ranchería Grande بدل شدند، اردوگاه بزرگ و درهم‌آمیخته‌ای از پناهندگان، فراریان بعثت‌ها و گروه‌های محلی که اسپانیایی‌ها با ترکیبی از علاقه و نگرانی زیرنظر داشتند.

شناخته‌شده‌ترین چهره‌ی آنان Juan Rodríguez است، رئیس Ervipiame که در سال 1721 هیئت Aguayo را در سراسر Texas راهنمایی کرد. سال بعد اسپانیایی‌ها بعثت San Francisco Xavier de Nájera را در San Antonio برای او و پیروانش بنیان نهادند. این بعثت هرگز اهمیت چندانی پیدا نکرد و ظرف چند سال مردمش در بعثت همسایه San Antonio de Valero، مجموعه‌ای که بعدها به نام Alamo شناخته شد، ادغام شدند. در دهه‌ی 1740، Ervipiame که هنوز در Ranchería Grande زندگی می‌کردند به درخواستی پیوستند که به تأسیس بعثت‌های San Xavier بر رودخانه‌ی San Gabriel انجامید، جایی که با Mayeye و Yojuane در بعثت San Francisco Xavier de Horcasitas شریک شدند. خشکسالی، بیماری، حملات Apache و اختلاف میان راهبان و سربازان این آزمایش را تا سال 1755 به پایان رساند.

پس از آن، Ervipiame دیگر به‌عنوان نامی جداگانه دیده نمی‌شوند. بازماندگانشان به Mayeye و Yojuane و دیگران در اتحادی پیوستند که به Tonkawa تاریخی تبدیل شد. زبان آنان پرسشی گشوده است. زبانشان ثبت نشده، بنابراین پژوهشگران با تکیه بر جغرافیا و همنشینی استدلال می‌کنند: منشأ Coahuila به زبان‌های Coahuiltecan اشاره دارد، در حالی که هم‌پیمانان بعدی‌شان برخی را واداشته‌اند آنان را در شمار زبان‌های Tonkawan طبقه‌بندی کنند. هیچ‌یک از این دو حالت را نمی‌توان اثبات کرد.

آنچه Ervipiame نشان می‌دهد این است که هویت در مرز اسپانیایی تا چه اندازه سیال بود. گروهی می‌توانست از رودخانه‌ای عبور کند، دیگر مردم آواره را گرد خود جمع کند، از راه رئیسی که نام اسپانیایی داشت با فرمانداران اسپانیایی طرف شود، و سرانجام کاملاً بخشی از ملتی دیگر شود. نسب آنان، بی‌نام، در درون Tonkawa ادامه دارد.