اروتیک انگانو

انگانوها بومیان یک جزیره کم‌ارتفاع و جنگلی هستند که حدود صد کیلومتر از سواحل جنوب غربی سوماترا فاصله دارد، آن سوی فلات قاره‌ای که از آنجا اقیانوس هند ژرف می‌شود. شش روستا بیشتر آنان را در خود جای داده‌اند: Banjar Sari، Meok، Apoho، Malakoni، Kaana و Kahyapu، که در امتداد ساحلی از جنگل‌های مانگرو و جنگل‌های کناره ساحل قرار گرفته‌اند. نام این جزیره از آنان نیست. ملوانان پرتغالی و هلندی آن را انگانو خواندند که به معنای اشتباه یا فریب است، و این نام ماند، و این خود بسیاری از آنچه را که باید درباره چگونگی ورود این مکان به تاریخ اروپا بدانید به شما می‌گوید.

زبانشان دلیل بازگشت پیوسته زبان‌شناسان به این جزیره است. زبان انگانویی از خانواده آسترونزیایی است، اما از خویشاوندانش در آوا و واژگان چنان دور است که پژوهشگران جدی دهه‌ها بر سر این بحث می‌کردند که آیا اصلاً به این خانواده تعلق دارد یا چیزی کهن‌تر است که لباس عاریه بر تن کرده است. پژوهش‌های مقایسه‌ای اخیر مسئله تبار را فیصله داده‌اند، اما ناآشنایی آن را همچنان باقی گذاشته‌اند: این زبان دگرگونی‌های آوایی بنیادین را پشت سر گذاشته و بخش بزرگی از واژگان موروثی خود را جایگزین کرده است و هیچ شباهتی به زبان مالایی که آن سوی آب در بنگکولو به آن سخن گفته می‌شود ندارد. شاید هزار و پانصد نفر هنوز به آن سخن می‌گویند. زبان اندونزیایی در مدرسه و به‌تدریج در خانه نیز پیروز می‌شود.

جامعه بر پایه تبارهای خویشاوندی اداره می‌شود. پنج تبار عرفی بر زمین حقوق دارند و تباری ششم برای پذیرش بیگانگان وجود دارد، و از این راه مهاجران جاوه‌ای، بوگیسی و بنگکولویی در نظامی ادغام می‌شوند که در غیر این صورت جایی برای آنان نمی‌داشت. این سازوکار از آنچه به نظر می‌رسد مهم‌تر است، زیرا انگانوها اکنون در جزیره خودشان اقلیت‌اند. مقامات هلندی در دهه 1860 چند هزار نفر از آنان را شمردند. آبله، آنفلوآنزا و دیگر همه‌گیری‌های وارداتی، به‌همراه ویرانی اجتماعی که با خود آوردند، جمعیت را تا میانه قرن بیستم به چند صد نفر کاهش دادند، که یکی از شدیدترین فروپاشی‌های ثبت‌شده در مجمع‌الجزایر است. از آن زمان شمار آنان بازیافته است، اما مهاجرت سریع‌تر رسید.

بیشتر انگانوها پروتستان‌اند، نتیجه کار تبلیغی هلندی‌ها در آغاز قرن بیستم، که آنان را از سرزمین اصلی مسلمان‌نشین که یک روز سفر با قایق فاصله دارد جدا می‌کند. آداد، یعنی حقوق عرفی تبار و زمین، همان کاری را روزانه انجام می‌دهد که دین انجام نمی‌دهد. مردم ماهیگیری می‌کنند، تارو، موز و نارگیل می‌کارند و منتظر کشتی‌ای می‌مانند که هر گاه راه بیفتد. این جزیره درست بر فراز منطقه فرورانش سوندا قرار دارد، بنابراین زلزله در اینجا رخدادی گذرا نیست، بلکه وضعیتی دائمی است.