اروتیک تسوانمان‌ها

کوان‌مان‌ها مردمانی از شرق و مرکز یوننان در جنوب‌غربی چین بودند که از حدود قرن چهارم تا اواسط قرن هشتم، یعنی هنگامی که پادشاهی نان‌ژائو آنان را از هم پاشید، زیر فرمان خاندان کوان زندگی می‌کردند. نسل‌هایشان عموماً به مردمان یی و بای امروز نسبت داده می‌شود. این نام، نامی چینی است و ستایش‌آمیز نیست. کوان خاندانی بود که قدرت را در دست داشت و مان واژه‌ای فراگیر بود که نویسندگان چینی برای جنوبِ غیرِ هان به کار می‌بردند و به «بربر» نزدیک‌تر است تا به هر معنای بی‌طرفانه‌ای. آنچه آنان را یک گروه می‌کرد کمتر زبان یا تبار مشترک بود و بیشتر یک واقعیت سیاسی مشترک: حدود چهار قرن، یک خاندان بر سرزمینی حکومت کرد که امروزه اطراف شیوجینگ و حوضه دریاچه دیان را شامل می‌شود. این خاندان از نظر اسمی وفادار به هر دربار چینی بود که بر تخت می‌نشست و بیشتر به حال خود رها می‌شد.

خاندان کوان از خاندان‌های محلی بزرگی برخاست که در این منطقه، که آن زمان نان‌ژونگ نامیده می‌شد، پس از لشکرکشی جنوبی ژوگه لیانگ در سال 225 به قدرت رسیدند. آنان خود را از تبار اشراف چینی می‌دانستند و آثار باقی‌مانده‌شان دست‌کم جنبه فرهنگی این ادعا را تأیید می‌کند. دو ستون سنگی بزرگ کوان که در سال‌های 405 و 458 نزدیک شیوجینگ برپا شدند، با خطی سفت و میان سبک دفتری و سبک معمولی کنده‌کاری شده‌اند و خوشنویسان چینی هنوز آن‌ها را بررسی می‌کنند. اینکه آیا کوان‌ها مهاجران هان بودند که بومی شدند یا سران محلی که نسب چینی برای خود ساختند، پرسشی باز است. برای خاندانی در مرزها، شاید این پرسش نادرست باشد، زیرا احتمالاً هر دو کار را کردند.

زیر خاندان حاکم، منابع چینی جمعیت را به دو بخش تقسیم می‌کردند. کوان‌های غربی که بایمان یا «مرد سفیدپوست» نامیده می‌شدند، حوضه‌های دریاچه و دشت‌ها را در اختیار داشتند؛ سرزمینی که بیشتر تحت تأثیر چین بود. کوان‌های شرقی که وومان یا «مرد سیاه‌پوست» نامیده می‌شدند، در تپه‌ها و دره‌های جنگلی دورتر به سمت شرق پراکنده بودند. هر دو برچسب را بیگانگان به کار بردند و مورخان هنوز بر سر معنای این رنگ‌ها بحث می‌کنند.

پایان کار سریع فرا رسید. در دهه‌های 740 میلادی، سلسله تانگ راهی مستحکم از میان سرزمین کوان به سوی آنام کشید. سران کوان شوریدند و سپس به جان یکدیگر افتادند، و تانگ برای بازگرداندن نظم به ناندجاو، قدرت در حال ظهور اطراف دریاچه ارهای، تکیه کرد. ناندجاو چنین کرد و سرزمین را برای خود نگه داشت. حدود 200,000 خانوار کوان غربی را به غرب و به یونگ‌چانگ، نزدیک باوشان امروزی، تبعید کرد. کوان‌های شرقی که پراکنده‌تر از آن بودند که گرد آورده شوند، به تدریج به دشت‌های خالی‌شده نقل مکان کردند. پس از آن نام کوان کمرنگ شد، اما شکاف میان سیاه و سفید که ثبت کرده بود در تاریخ بعدی یی و بای ادامه یافت و ستون‌های سنگی هنوز برپاست.