اروتیک چاپتنک‌ها

چاپتانک‌ها مردمی بودند که به زبان الگونکین سخن می‌گفتند و در سده‌ی هفدهم میلادی، هنگامی که انگلیسی‌ها رسیدند، در کنار رود چاپتانک در ساحل شرقی ایالت مریلند زندگی می‌کردند. تا حدود سال 1800 آخرین زمین‌های محفوظ خود را از دست داده بودند و خانواده‌هایشان به خانواده‌های نانتیکوک و دیگر خانواده‌های بومی شبه‌جزیره‌ی دلمارو پیوستند. رود هویت آنان را شکل می‌داد. چاپتانک در ایالت دلاور سرچشمه می‌گیرد و پیش از رسیدن به خلیج چساپیک، به مصبی جزرومدی و پهن بدل می‌شود. این رود نام آنان را دارد و تقریباً همه‌چیز در شیوه‌ی زندگی‌شان را شکل داده است.

سکونتگاه‌هایشان روی زبانه‌های زمین و در دهانه‌ی جویبارها قرار داشت، نزدیک به ماهی، صدف، پرندگان آبزی و گیاهان مرداب، و پشت آن‌ها مزارع ذرت، لوبیا و کدو بود. آنان به گویشی از زبان نانتیکوک سخن می‌گفتند، زبانی الگونکین شرقی که با زبان لنیپه در شمال و با زبان پاوهاتان در آن سوی خلیج خویشاوند است. مقام‌های استعماری گاهی آنان را نانتیکوک می‌شمردند و گاهی جداگانه با ایشان رفتار می‌کردند و هر دو دیدگاه تا حدی درست بود. چاپتانک‌ها مردمی متمایز بودند که زیر نفوذ همسایه‌ای قدرتمندتر زندگی می‌کردند. اسناد انگلیسی چند گروه را نام می‌برند، از جمله آبابکو، هوتساوپ و تکواسینو، و املای این نام‌ها از سندی به سند دیگر تغییر می‌کند.

در سال 1669 مجلس استعماری مریلند زمینی را روی این رود برای آنان کنار گذاشت. این محفوظه دوام نیاورد. در سده‌ی بعد، مهاجران آن را اجاره کردند، در آن ساکن شدند و تکه‌تکه خریدند و از دست آنان خارج کردند، در حالی که بیماری و ترک جامعه توسط مردم، جمعیت آن را کاهش می‌داد. بسیاری از ناطقان زبان نانتیکوک در سده‌ی هجدهم ساحل شرقی را ترک کردند و زیر حمایت ایروکوئی‌ها به شمال، به پنسیلوانیا و نیویورک، رفتند. برخی از نوادگان آنان امروز در انتاریو زندگی می‌کنند. ردیابی چاپتانک‌هایی که در ساحل شرقی ماندند در اسناد دشوارتر است، زیرا نظام طبقه‌بندی نژادی مریلند جای اندکی برای هویت بومی باقی گذاشت.

چاپتانک‌ها امروز قبیله‌ای جداگانه نیستند، اما به‌سادگی ناپدید نشده‌اند. خانواده‌هایی در شهرستان دورچستر نسب خود را به آنان می‌رسانند و گروه سرخ‌پوستان ناوسه‌واش که در سرزمین‌های باتلاقی شهرستان مستقر است، چاپتانک را از مردمان نیاکانی خود می‌داند. رود و جامعه‌ی چاپتانک در شهرستان کارولاین، این نام را بر نقشه نگه داشته‌اند. زبان بیشتر به‌صورت مکتوب باقی مانده است. در سال 1792 ویلیام ونس موری، نماینده‌ی کنگره از مریلند، به درخواست توماس جفرسون فهرستی از واژه‌های زبان نانتیکوک را در شهرستان دورچستر ثبت کرد؛ یکی از آخرین ثبت‌هایی که در زمانی تهیه شد که این زبان هنوز در آنجا گفته می‌شد.