اروتیک لاکوتا

Lakota نامی است که این مردم خود برای خویش برگزیده‌اند و معمولاً «دوستان» یا «متحدان» ترجمه می‌شود. Sioux برچسبی است که بیگانگان بر آنان زده‌اند؛ این واژه از Ojibwe و از راه فرانسوی به کار رفته و هنوز در نام‌های رسمی دولت‌های قبیله‌ای مانند Oglala Sioux Tribe دیده می‌شود. در اتحادی که به Seven Council Fires معروف است، Lakota همان Teton هستند، غربی‌ترین بخش، و خود به هفت گروه تقسیم می‌شوند: Oglala، Sicangu، Hunkpapa، Miniconjou، Sihasapa، Itazipco و Oohenunpa. زیر سطح گروه، tiyóšpaye قرار دارد، یعنی گروه خانوادگی گسترده‌ای که هنوز برای بسیاری از خانواده‌ها تعهدات خویشاوندی را تعیین می‌کند. آنان همواره مردم دشت‌های باز نبودند. در قرن هفدهم (1600s) در شرق‌تر و در حوالی بالادست میسیسیپی زندگی می‌کردند و در قرن هجدهم (1700s)، وقتی اسب و بیسون دشت را ارزشمند کردند، به سوی غرب رفتند. تا پایان آن قرن به Black Hills، یا Paha Sapa، رسیدند که مرکز جغرافیای مقدسشان شد. سده نوزدهم بر چند رویداد استوار شد. جنگ Red Cloud، ایالات متحده را واداشت حصارهای خود را در مسیر Bozeman رها کند و معاهده Fort Laramie در سال 1868 تأیید کرد که تپه‌ها سرزمین Lakota است. اما طلا ظرف یک دهه آن را از میان برد. جنگجویان Lakota و Cheyenne و Arapaho در سال 1876 در Little Bighorn گردان Custer را نابود کردند، کنگره در سال بعد تپه‌ها را تصرف کرد، و در سال 1890 ارتش در Wounded Knee صدها تن از Lakota را کشت که بسیاری‌شان زن و کودک بودند. در سال 1980 دیوان عالی کشور حکم داد که تپه‌ها بدون غرامت عادلانه گرفته شده‌اند و پرداخت را دستور داد. ملت‌های Lakota از پذیرفتن پول سر باز زده‌اند، پولی که اکنون در حسابی فدرال بیش از یک میلیارد دلار است، با این استدلال که پذیرفتنش به معنای فروختن تپه‌هاست.

بزرگ‌ترین جوامع امروزی روی یا نزدیک Pine Ridge، Rosebud، Cheyenne River و Standing Rock قرار دارند و زندگی معنوی در آنجا از بیش از یک راه پیروی می‌کند. پیپ مقدسی که White Buffalo Calf Woman آورد، inípi یا کلبه عرق، رؤیاجویی و Sun Dance که در دهه 1880 با ممنوعیت‌های فدرال به زیرزمین رانده شد، در کنار کلیساهای کاتولیک و اسقفی قرار دارند. Black Elk، مرد مقدس Oglala، دهه‌ها به‌عنوان معلم کاتشیسم کاتولیک فعالیت کرد. دعاها با عبارت mitákuye oyás'iŋ یعنی «همه خویشانم» پایان می‌یابند. Lakȟótiyapi زبانی از خانواده سیوانی است که چنان به Dakota نزدیک است که بسیاری از زبان‌شناسان این دو را گویش‌های یک زبان می‌دانند. بیشتر گویشوران روان سالخورده‌اند و کلاس‌های غوطه‌وری با این ساعت مسابقه می‌دهند. دو رسم که بیگانگان کمتر متوجه‌اش می‌شوند: شمارش زمستان، تقویم‌های تصویرنگاری‌ای که هر سال را به رویداد به‌یادماندنی‌ای نام می‌دهند، و لحاف ستاره‌ای که جای پوست بیسون را گرفته و هدیه‌ای است که تکریم، فارغ‌التحصیلی یا مرگ را نشان می‌دهد.