اروتیک سرخپوستان کیپ فیر

هندیان کیپ فیر مردمی ساحلیِ کوچک بودند که در امتداد بخش پایین رود کیپ فیر، در محلی که اکنون جنوب‌شرقی کارولاینای شمالی است، در طول 1600s و تا اوایل 1700s زندگی می‌کردند. تا میانه آن سده دیگر به‌عنوان جامعه‌ای متمایز وجود نداشتند و احتمالاً بازماندگانشان به همسایگان بزرگ‌تری چون کاتاوبا پیوستند. حتی نامشان هم وام‌گرفته شده است. مستعمره‌نشینان انگلیسی آنان را به نام رود نامیدند، و آن رود خود نامش را از دماغه‌ای در دهانه‌اش و از آبگیرهای کم‌عمقی گرفته بود که کشتی‌ها را در آن نزدیکی غرق می‌کردند. هر نامی که آنان برای خود داشتند هرگز نوشته نشد و این خاموشی تقریباً در همه چیز درباره‌شان جاری است. هیچ فهرست واژگانی از زبانشان باقی نمانده است. پژوهشگران عموماً آنان را در شمار مردمان سیوانیِ شرقی در دشت ساحلی کارولاینا قرار می‌دهند و در کنار واکامو و پی دی در جنوب‌غرب گروه‌بندی می‌کنند، اما این طبقه‌بندی بر جغرافیا و همجواری استوار است نه بر گفتار ثبت‌شده. دین، آیین‌ها و زندگی روستایی آنان نیز ثبت نشده است. انگلیسی‌هایی که با آنان دیدار کردند زمین، تجارت و اسیر می‌خواستند، نه قوم‌نگاری.

آنچه باقی مانده سندی از تماس است و بیشترش سند آسیب است. گروهی از مردم نیوانگلند در اوایل 1660s کوشیدند این رودخانه را مستعمره کنند و پس از مدتی به‌دلیل روابط بد با مردم بومی دست کشیدند. در سال 1663 ویلیام هیلتون رودخانه را برای گروهی از کشاورزان باربادوسی کاوش کرد و مستعمره‌ای کوتاه‌عمر به نام تشارلز تاون از 1664 تا 1667 بر کرانه‌هایش برپا بود. یک واقعه با این روال تفاوت دارد. در میانه 1690s، جان آرچدیل، فرماندار کارولاینا، اسیرانی از مردم کیپ فیر را که گرفته شده بودند بازگرداند. وقتی کشتی‌ای از نیوانگلند اندکی بعد در آن ساحل غرق شد، قبیله بازماندگانش را پناه داد و کمکشان کرد به سکونتگاه‌های انگلیسی برسند. درباره بقیه داستان، تجارت برده‌های بومی، بیماری‌های همه‌گیر و جنگ‌های منطقه‌ای اوایل 1700s آنان را فرسود. یک سرشماری کارولاینای جنوبی در سال 1715 حدود 200 نفر را در پنج روستا برآورد کرد. پس از آن ردپایشان به اشاره‌های پراکنده کم می‌شود و سپس خاموش می‌گردد. امروز هیچ جامعه‌ای نام آنان را ندارد. برخی جوامع بومی جنوب‌شرقی کارولاینای شمالی، از جمله واکامو سیوانِ به رسمیت شناخته‌شده از سوی ایالت، تبارشان را عموماً به قوم‌های کوچک سیوانی دشت ساحلی می‌رسانند. خود این نام هنوز در زبان روزمره در سراسر منطقه پایین کیپ فیر به کار می‌رود، جایی که اکنون متعلق به یک رودخانه، یک دماغه و یک ساحل است، نه به مردمی که نخست در آنجا زیستند.