اروتیک بته

بته مردمی کرو زبان در غرب مرکزی ساحل عاج هستند، یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های قومی کشور، که عمدتاً در اطراف شهرهای دالوا، گاگنوآ و سوبره متمرکز شده‌اند. آنان گونه‌هایی از زبان بته را به کار می‌برند، زبانی کرو از خانواده زبانی Niger-Congo که گویش دالوا یکی از شکل‌های شناخته‌شده آن است. بته‌ها منطقه جنگلی را در روستاهای پراکنده ساکن شدند و از نظر تاریخی فاقد یک دولت متمرکز واحد بودند و از طریق تبارها، گروه‌های سنی و شوراهای روستایی خود را سازمان می‌دادند.

جامعه و معیشت

اقتصاد بته‌ها بر پایه کشاورزی جنگلی استوار است. گیاهان ریشه‌ای مانند یام، برنج، موز و کاساوا نیاز خانوار را تأمین می‌کنند، در حالی که کاکائو و قهوه مهم‌ترین محصولات نقدی هستند که این منطقه را به بازارهای ملی و جهانی پیوند می‌دهند. نسب پدرتباری است و زندگی اجتماعی حول مجتمع‌های گسترده خانوادگی، کار دسته‌جمعی و اقتدار بزرگ‌ترها می‌چرخد. بته‌ها به عنوان یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های قومی کشور، در سراسر سرزمین جنگلی خود هویت جمعی قوی حفظ می‌کنند و در سیاست و زندگی عمومی معاصر ساحل عاج نقشی برجسته ایفا کرده‌اند.

اجرا و باور

بته‌ها به سنت‌های پرجنب‌وجوش نقاب‌پوش و رقص شهرت دارند، از جمله رقص gbegbe که در مراسم تشییع جنازه و جشن‌ها اجرا می‌شود و در آن طبل‌زنی، آواز و اجراکنندگان با لباس‌های نمایشی به یاد درگذشتگان احترام می‌گذارند و قدرت جامعه را تأیید می‌کنند. دین سنتی که بر محور نیاکان و ارواح طبیعت استوار است، در کنار مسیحیت گسترده همچنان پابرجاست. موسیقی، طبل‌نوازی و قصه‌گویی همچنان قوی‌اند و بته‌ها سهم قابل توجهی در ادبیات و موسیقی ساحل عاج داشته‌اند.

ظاهر و زیورآلات

بته‌ها در زندگی روزمره پارچه‌های چاپی لفاف و لباس‌های مدرن می‌پوشند. در مراسم آیینی، رقصندگان و نقاب‌پوشان دامن‌های الیافی، سرپوش‌های پردار و نقاب‌های حکاکی‌شده به تن می‌کنند و گاهی بدن را با رنگدانه سفید یا قرمز می‌کنند. زنان گردنبندهای چندلایه از مهره‌های شیشه‌ای، دستبندهای برنجی و کمربندهای مهره‌ای به کار می‌برند و افراد مسن‌تر ممکن است به سبب رسوم گذشته، خط‌های زخمی‌شده روی صورت و بدن داشته باشند. موی سر معمولاً کوتاه چیده می‌شود.