اروتیک کیباکو

کیباکو مردمی هستند که پشت نامی از یک مکان ایستاده‌اند که بیشتر مردم جهان آن را در عرض یک هفته شنیدند. چیبوک، شهر و ناحیه‌ای که در مرکز سرزمین آنان در جنوب ایالت بورنو در شمال‌شرقی نیجریه قرار دارد، نام ایشان را بر خود دارد: Chibok، Cibak و Kibaku صورت‌های گوناگون یک واژه‌اند. آنان در شهر و روستاهای کشاورزی پیرامون آن، در ساوانای خشک جنوب مایدوگوری زندگی می‌کنند. مدت‌ها پیش از آنکه چیبوک سرخط خبرها شود، جامعه‌ای روستایی و آرام با زبان و کلیساهای ویژه خود بود.

زبان ایشان، کیباکو، به شاخه چادی مرکزیِ خانواده زبان‌های آفروآسیایی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندان آن در همسایگی‌اش به زبان‌های مارگی و بورا سخن گفته می‌شود و زبان‌شناسان هر سه را در همان خوشه کوچک جای می‌دهند. کیباکو زبان خانه و روستاست. هائوسا مردم را در بازارها و سفر در سراسر منطقه‌ای گسترده‌تر همراهی می‌کند و انگلیسی از راه مدرسه می‌رسد.

دین کیباکو را از بسیاری از مردم ایالتشان جدا می‌کند. بیشتر آنان مسیحی‌اند و کلیسای اصلی‌شان EYN است، Ekklesiyar Yan'uwa a Nigeria، کلیسای نیجریه‌ای که از فعالیت‌های مبلغان کلیسای برادران در این منطقه در قرن بیستم سر برآورد. اقلیتی مسلمان در کنار اکثریت مسیحی زندگی می‌کند و خانواده‌هایی از هر دو دین روستاها و کلاس‌های درس را با هم تقسیم می‌کنند. همین امر چیبوک را به یکی از جوامع عمدتاً مسیحی جنوب بورنو بدل می‌کند، در تضادی آشکار با قلمرو مسلمان کانوری در شمال.

در آوریل 2014 جنگجویان بوکو حرام به مدرسه دولتی دختران در چیبوک یورش بردند و 276 دانش‌آموز را از شهر و جامعه‌های نزدیک ربودند. این ربایش کمپین جهانی #BringBackOurGirls را برانگیخت. برخی دختران ظرف چند ساعت گریختند و برخی دیگر در سال‌های 2016 و 2017 از راه رهایی‌های مذاکره‌شده به خانه بازگشتند، اما برخی سال‌ها بعد هم گم‌شده بودند. برای جامعه، شورش با دروازه مدرسه پایان نیافت. حملات به روستاهای اطراف ادامه یافت، مزارع کاشته نشد و خانواده‌ها سال‌ها با آوارگی و ندانستن سر کردند.

آنچه پوشش خبری کمتر منتقل کرده این است که کیباکو مردمی مستقل‌اند و تنها زمینه‌ی یک جنایت نیستند. ایشان جامعه‌ای کشاورز و کوچک با زبان چادی، نام، زبان و زندگی دینی ویژه‌ی خود هستند و داستانشان در جنوب بورنو به زمانی بسیار پیش‌تر از مدرسه و جنگ برمی‌گردد.