اروتیک باساری

باساری‌ها خود را بلیان می‌نامند. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌دارد کمتر یک شهر یا یک رئیس است و بیشتر شیوه‌ای مشترک برای بزرگ شدن است. در تپه‌های پردرخت و چین‌خورده‌ای که جنوب‌شرقی سنگال به شمال گینه می‌رسد، در لبه کوهپایه‌های فوتا جالون، زندگی باساری از میان مجموعه‌ای از آیین‌های گذار و طبقات سنی می‌گذرد. هر مرحله کار، امتیازها و مراسم ویژه خود را دارد و کل جامعه می‌داند که چه کسی در کجای این نظام ایستاده است. سالاماتا، در منطقه Kédougou سنگال، شهر اصلی آنچه امروز سرزمین باساری نامیده می‌شود.

زبانشان، Oniyan، به گروه کوچک تندا در شاخه آتلانتیک خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوندانش را همسایگان بدیک و کونیاگی به زبان می‌آورند که بخش بزرگی از تاریخ و آداب باساری‌ها را با آنان در میان می‌گذارند. پیرامون این گوشه زبانی تندا، زبان‌های گسترده‌تری قرار دارند: پولار و مالینکه. بیشتر باساری‌ها یکی از این دو یا هر دو را صحبت می‌کنند، به‌علاوه فرانسوی که در مدرسه می‌آموزند. این نام سردرگمی ایجاد می‌کند: باسار شمال توگو همین نام را دارند، اما مردمی بی‌ارتباط با آنان هستند که زبانی از خانواده گور صحبت می‌کنند.

تاریخ فشار سختی بر باساری‌ها وارد کرد. در قرن هجدهم و نوزدهم، دولت فولا از فوتا جالون در این منطقه گسترش یافت و یورش‌هایش برای اسیرگیری به مردم غیرمسلمان مرزها رسید. باساری‌ها در سرزمینی ناهموار پایداری کردند و دین کهن خود را حفظ کردند؛ دینی که بر محور نیاکان، ارواح و چرخه آیین‌های گذار ساخته شده بود. پس از آن حکومت استعماری فرانسه آمد. مبلغان کاتولیک بعدها پیروان زیادی به دست آوردند و شمار کمتری از باساری‌ها مسلمان شدند، اما تقویم آیین‌ها هنوز در مرکز زندگی روستایی قرار دارد.

فصل آیین‌ها چیزی است که بیگانگان درباره‌اش می‌شنوند. مردانی نقاب‌پوش که با برگ و الیاف پوست درخت پوشیده‌اند به‌عنوان ارواحی وارد روستاها می‌شوند که به پسران تحت آیین‌ها درس می‌دهند، آنان را می‌آزمایند و تربیت می‌کنند. آبجوی ارزن و سورگوم بخشی از گردهمایی‌هاست و گروه‌های سنی در مزارع نیز به‌عنوان تیم‌های کاری فعالیت می‌کنند. در سال 2012 یونسکو این منطقه را به‌عنوان چشم‌انداز فرهنگی میراث جهانی ثبت کرد که باساری‌ها، بدیک‌ها و فولاها در آن شریک‌اند. امروز استخراج طلا، جاده‌های جدید و کشش شهرها چهره این تپه‌ها را دگرگون می‌کند و جوانان باساری اغلب زندگی خود را میان تقویم روستا و مدرسه یا کار در جای دیگر تقسیم می‌کنند.