اروتیک بانگای

بانگای‌ها نام خود را از یک جزیره و از یک تاج گرفته‌اند. آنان مردم بومی مجمع‌الجزایر بانگای هستند، مجموعه‌ای پراکنده از جزایر در نزدیکی بازوی شرقی سولاوسی در استان سولاوسی مرکزی اندونزی. طی قرن‌ها، بانگای بودن به معنای تعلق به پادشاهی بانگای بود که فرمانروایش لقب تومونْدو داشت. بیشتر بانگای‌ها در پلینگ، بزرگ‌ترین جزیره، زندگی می‌کنند. جزیرهٔ کوچک‌تر بانگای در جنوب، مقر سلطنتی بود. امروزه این جزایر میان دو شهرستان، بانگای کپولاوان و بانگای لاوت، تقسیم شده‌اند. بسیاری از بانگای‌ها همچنین آن سوی تنگه، در سرزمین اصلی و در اطراف لووک زندگی می‌کنند. در جزایر، آنان در کنار جوامع باجائو، مردم دریایی منطقه، زندگی می‌کنند.

زبان آنان که آن هم بانگای نامیده می‌شود، به گروه کوچک سالوان-بانگای از زبان‌های سولاوسی تعلق دارد که بخشی از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزیایی است. نزدیک‌ترین خویشاوندان این زبان را سالوان‌ها و بالانتاک‌ها در شبه‌جزیرهٔ روبه‌روی جزایر صحبت می‌کنند، بنابراین آبِ میان آن‌ها بیشتر مانند یک جاده عمل کرده است تا یک مرز. تقریباً همه به زبان اندونزیایی نیز صحبت می‌کنند، زبان مدرسه، دولت و تجارت.

بیشتر بانگای‌ها مسلمان‌اند. این امر به دورهٔ طولانی‌ای بازمی‌گردد که پادشاهی دست‌نشاندهٔ سلطان‌نشین ترناته، در فاصلهٔ دوری در شمال شرقی، بود. جوامع مسیحی نیز وجود دارند، و باورهای کهن‌تر دربارهٔ نیاکان و ارواح خشکی و دریا زیر سایهٔ هیچ‌یک از این دو دین به‌طور کامل محو نشده‌اند. هلندی‌ها در دوران استعمار کنترل پادشاهی را به دست گرفتند و پس از استقلال، این پادشاهی بخشی از اندونزی شد. کاخ شهر بانگای دیگر مقر قدرت نیست، اما همچنان مرکز مراسم دربار قدیم است.

شناخته‌شده‌ترین این مراسم، جزایر را به سرزمین اصلی پیوند می‌دهد. نام آن تومپه است. هر سال نخستین تخم‌های مالئو در نزدیکی باتوئی در سرزمین اصلی جمع‌آوری می‌شوند و به‌عنوان پیشکشی به دربار قدیم، از راه دریا به بانگای برده می‌شوند. مالئو پرنده‌ای بزرگ است که تقریباً جز در سولاوسی در هیچ جای دیگری یافت نمی‌شود، و به‌جای نشستن روی تخم‌هایش، آن‌ها را در خاک گرم دفن می‌کند. این رسم از وظیفهٔ دیرینهٔ باتوئی برای فرستادن خراج به فرمانروایان بانگای سرچشمه گرفت. این رسم هنوز با تشریفات کامل برگزار می‌شود و نشان می‌دهد که یک رابطه چه مدت می‌تواند از نظم سیاسی‌ای که آن را پدید آورده بیشتر دوام بیاورد. زندگی روزمره به دریا و باغ وابسته است: ماهیگیری، نارگیل که برای کوپرا کشت می‌شود، و محصولات غده‌ای. این جزایر به‌ویژه به‌خاطر گونه‌های محلی فراوان یام، که اوبی بانگای نامیده می‌شوند، شناخته شده‌اند؛ جزیره‌نشینان این یام را غذای اصلی ویژهٔ خود می‌دانند.