اروتیک اسلاوهای آسیای صغیر

اسلاوهای آسیای صغیر اسلاوهایی بودند که امپراتوران بیزانسی آنان را بین دهه‌های 650 و 760 از بالکان به شمال‌غرب آناتولی، در ترکیه امروزی، کوچ دادند. ظرف چند نسل در جمعیت مسیحی یونانی‌زبان امپراتوری حل شدند و امروز هیچ جامعه زنده‌ای به عنوان قومی مجزا از آنان نسب نمی‌برد. آنچه آنان را به یک گروه تبدیل کرد سرزمین مادری‌ای که خودشان برگزیده باشند نبود، بلکه سیاست امپراتوری بود. آنان از Sklaviniai برخاسته بودند، یعنی منطقه‌های خودگردان اسلاوی که در مقدونیه و تراکیه گسترده شده بودند. امپراتوری آنان را آن سوی تنگه بسفر مستقر کرد، بیشتر در بیتینیا در استان نظامی Opsikion، تا کشاورزی کنند و بجنگند. کنستانس دوم در سال 658 علیه Sklaviniai لشکرکشی کرد و گمان می‌رود اسیرانی را به شرق برده باشد. یوستینیانوس دوم پس از لشکرکشی بالکانی سال‌های 688 تا 689 شمار بسیار بیشتری را جابه‌جا کرد. او نیرویی اسلاوی را گرد آورد که گزارش شده 30,000 مرد بوده است و آن را laos periousios نامید، عبارتی کتاب‌مقدسی به معنای قوم برگزیده. در سال 762 کنستانتین پنجم موج دیگری را در کنار رود Artanas اسکان داد: اسلاوهایی که از بلغارستان گریخته بودند و شمارشان 208,000 ثبت شده است.

وفاداری آنان سست بود. در میانه دهه 660 حدود 5,000 اسلاو در آناتولی به یک سپاه غارتگر عرب پیوستند و نزدیک آپامه در سوریه اسکان یافتند. در سباستوپولیس در سال 692، حدود 20,000 سرباز اسلاوی یوستینیانوس به فرماندهی فردی به نام نبولوس میانه نبرد به امویان پیوستند و او را شکست دادند. تئوفانس، وقایع‌نگار، می‌گوید امپراتور پس از آن علیه خانواده‌های اسلاوی‌ای که در بیتینیا بر جا مانده بودند برخاست. مورخان به ارقام او بدگمان‌اند، اما یک مهر سربی از اواسط دهه 690 به بردگان اسلاو در بیتینیا اشاره دارد، که نشان می‌دهد انتقام واقعی بوده است. بیشتر مهاجران بت‌پرست رسیدند و کلیسا به دنبالشان آمد. اسقف‌های یک اسقف‌نشین بیتینیایی به نام گوردوسروون، که نامش گویا نگاهدارنده نام صرب‌ها است، از سال 680 به بعد در سوابق شوراهای کلیسایی ظاهر می‌شوند، بنابراین دست‌کم برخی مهاجران تا یک نسل رهبری مسیحی داشتند. گفتار اولیه جنوب‌اسلاوی‌شان زیر فشار یونانی محصور شد و رو به خاموشی رفت. در چند قرن بعد، پیش از فتح سلجوقیان، آنان به عنوان قومی جدا از سوابق ناپدید شدند. بوسنیایی‌ها و پوماک‌های مسلمانی که در زمان عثمانیان متأخر به آناتولی کوچیدند، داستانی جدا و بسیار متأخر دارند. آنچه باقی مانده مجموعه‌ای پراکنده از مدخل‌های وقایع‌نامه‌ها، مهرها و امضای شوراهاست، و تصویری روشن از بیزانس که جمعیت‌های کامل را چون مهره‌هایی روی نقشه مرز جابه‌جا می‌کرد.