اروتیک آلاباماها

قوم آلاباما نام خود را به یک رودخانه و سپس به یک ایالت دادند، که نوعی یادمان عجیب است برای مردمی که بیش از دویست سال است در آنجا زندگی نمی‌کنند. سرزمین آنان بخش بالایی رودخانه آلاباما بود، نزدیک محلی که رودخانه‌های کوسا و تالاپوسا در آنجا به هم می‌پیوندند، در بخش مرکزی آنچه امروز ایالت آلاباما نامیده می‌شود. آنان خود را آلبامها می‌نامیدند. آنان از جمله شهرهای کنفدراسیونی بودند که انگلیسی‌ها همه را با نام کریک یکجا گرد آوردند، اما شوراهای خود را داشتند و زبان خاص خود را سخن می‌گفتند و هرگز صرفاً موسکوگی نبودند.

این زبان هنوز هم سخن گفته می‌شود، که برای مردمی از جنوب شرقی تقریباً شگفت‌انگیز است. زبان آلاباما و زبان کواساتی، که زبان همسایگان کوشاتا است، جفتی نزدیک در درون خانواده زبانی ماسکوگین را تشکیل می‌دهند، متمایز از موسکوگی و از چوکتاو، و آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که گویشوران می‌توانند با کمی تلاش گفت‌وگوی یکدیگر را دنبال کنند. با این حال، تاریخ سرانجام این دو قوم را به یک جامعه واحد کشاند. قوم آلاباما با فرانسوی‌ها متحد شد که در سال 1717 نزدیک شهرهایشان دژ تولوز را ساختند، و وقتی فرانسه در سال 1763 از نواحی داخلی دست کشید، این اتحاد به باری سنگین بدل شد. خانواده‌ها کوچ به سوی غرب و به لوئیزیانا را آغاز کردند، سپس از رودخانه سابین گذشتند و به جنگل‌های کاج و سرزمین‌های باتلاقی شرق تگزاس رسیدند. برخی از کسانی که در شرق ماندند همراه کریک‌ها به زور به قلمرو سرخپوستان کوچانده شدند و امروز در اوکلاهما به‌عنوان شهرک قبیله‌ای آلاباما-کواسارتی باقی‌اند.

شاخه تگزاسی در سال 1854 یک اعطای زمین کوچک در شهرستان پولک، در بیگ تیکت، دریافت کرد و کوشاتاها نیز با آنان ساکن شدند. این قرارگاه سرخپوستی امروز مرکز زندگی قوم آلاباما است. کنگره وضعیت فدرال قبیله را در سال 1954 لغو کرد و آن را در سال 1987 بازگرداند، فاصله‌ای سی‌وسه ساله که مردم قرارگاه هنوز چیزها را با آن می‌سنجند. اخیراً قبیله سالن قماری را اداره کرده که ایالت تگزاس سال‌ها در دادگاه تلاش کرد آن را ببندد.

دو چیز همراه قوم آلاباما است، هرجا که رفته‌اند. یکی سبدبافی است: سوزن‌های کاج برگ‌بلند که به‌صورت حلقوی پیچیده و به کاسه‌های فشرده و رزین‌دار و پیکره‌های جانوری درآورده می‌شوند، صنعتی دستی که بیش از هر یک از همسایگانشان با آنان پیوند دارد. دیگری مراسم ذرت سبز و رقص‌های اجتماعی همراه آن است که در طول تابستان برگزار می‌شود و امروز تا حدی به روی بازدیدکنندگان نیز گشوده است. عضویت در طایفه از راه مادر منتقل می‌شود. بیشتر مردم پیرو کلیسای پرسبیتری‌اند، میراثی از مبلغان قرن نوزدهم، و هیچ تعارضی در آن نمی‌بینند.