اروتیک ناشاوی

ناشاوی‌ها مردمی آلگونکین‌زبان بودند که در دره‌ی بالادست رودخانه‌ی ناشوا زندگی می‌کردند؛ در همان منطقه‌ای که امروز در شمال‌مرکزی ایالت ماساچوست قرار دارد. این ملت کوچک تا سال‌های ۱۶۷۵ و ۱۶۷۶ آن سرزمین را در اختیار داشت، تا آنکه جنگ شاه فیلیپ پراکنده‌شان کرد. بازماندگان‌شان با پنی‌کوک‌ها و در شمال با آبناکی‌ها و نیپماک‌های همسایه درآمیختند، و امروز نسل‌هایشان در میان همین مردمان یافت می‌شود. قلمرو آنان از دشت‌های کنار رودخانه در نزدیکی لنکستر امروزی تا دریاچه‌های واوشاکوم در استرلینگ و دامنه‌ی کوه واچوست، تنها قله‌ای که بر منطقه مسلط است، امتداد داشت. این نام معمولاً به «سرزمین میان دو رودخانه» یا «جویباری با بستری سنگریزه‌ای» ترجمه می‌شود. آنان به گویشی از زبان آلگونکین شرقی سخن می‌گفتند که به گویش نیپماک نزدیک بود، و نویسندگان استعماری هرگز به نتیجه‌ای نرسیدند که آیا باید آنان را نیپماک به حساب آورند یا بخشی از اتحاد پنی‌کوک در بالادست رود مریمک. این ابهام بیش از آنکه درباره‌ی ناشاوی‌ها بگوید، درباره‌ی انگلیسی‌هاست: سیاست در اینجا بر پایه‌ی خویشاوندی و جایگاه تک‌تک رهبران قبیله‌ها استوار بود، نه بر مرزها. زندگی از فصل‌ها پیروی می‌کرد. خانواده‌ها ذرت، لوبیا و کدو را در دشت سیلابی می‌کاشتند، در ماهی‌گیری بهاری نزدیک آبشارها کار می‌کردند و در ماه‌های سرد به ارتفاعات می‌رفتند تا شکار کنند.

بیماری‌های همه‌گیر در اوایل سده‌ی هفدهم، پیش از آنکه هیچ انگلیسی‌ای در میان‌شان سکونت کند، شمارشان را کاهش داده بودند. در سال ۱۶۴۳ رهبر قبیله‌ای به نام شولان از یک تاجر واترتاون خواست تا در سرزمین‌اش پستی بازرگانی بگشاید و قطعه‌ای را فروخت که بعدها شهر لنکستر شد؛ و دو جامعه برای یک نسل بدون دردسر چندانی کنار هم زیستند. اما این تعادل دوام نیاورد. جنگ با موهاوک‌ها در دهه‌ی ۱۶۶۰ ناشاوی‌ها را فرسود، و هنگامی که دنیل گوکین، سرپرست امور بومیان مستعمره، در سال ۱۶۷۴ معلمی مسیحی از ناتیک را نزدشان فرستاد، نوشت که آنان روزگاری مردمی بزرگ بودند و اکنون پانزده یا شانزده خانواده‌اند. این مأموریت به‌سختی ریشه دواند. زیر نظر شوشانیم، که انگلیسی‌ها او را «ساگامور سم» می‌نامیدند، ناشاوی‌ها به شورش پیوستند، و در فوریه‌ی ۱۶۷۶ نیرویی به فرماندهی مونوکو، سردار جنگی، لنکستر را سوزاند و ماری راولینسون، همسر کشیش، را به اسارت برد. روایت اسارت او یکی از نخستین کتاب‌های پرفروش در امریکای انگلیسی‌زبان شد، یعنی گسترده‌ترین روایت درباره‌ی ناشاوی‌ها را اسیرشان نوشت. تا پاییز، شوشانیم و مونوکو در بوستون به دار آویخته شده بودند، بسیاری از اسیران به بردگی فروخته شده بودند و بقیه به شمال رفته بودند. رودخانه، شهر ناشوا در نیوهمپشایر و خود واچوست هنوز نام‌هایی از زبان آنان را با خود دارند.