اروتیک ووجی‌ها

وجی‌ها مردمی از جنگل‌ها و رودخانه‌ها در منچوری بودند که تاریخ‌های چینی در سده‌های پنجم و ششم ایشان را در دره‌های سونگهوا و مودان، در شمال گوگوریو، ثبت کرده‌اند؛ سرزمینی که امروز هیلونگجیانگ و جیلین نامیده می‌شود. ایشان بیش از آنکه ناپدید شوند، نامشان عوض شد: تا دوران سوی همان جمعیت با نام موهه ثبت می‌شد و از راه موهه‌ها در نیای پادشاهی بالهه، جورچن‌ها و سرانجام مانچوها قرار دارند. مورخان چینی ایشان را وارثان سوشن و یلو، دو قوم کهن شمال‌شرقی که از دیرباز به نوک تیرهای سنگی‌شان شهره بودند، می‌شمردند. تقریباً همه آنچه درباره‌شان می‌دانیم از بیگانگان رسیده است، عمدتاً از Book of Wei که بر گزارش فرستادگان وجی به دربار وی شمالی تکیه دارد. نخستین این فرستادگان که با نام ییلیژی ثبت شده، در دهه‌ی 470 آمد. او با قایق از رودخانه بالا آمد، قایق‌ها را غرق کرد و بقیه راه را زمینی پیمود، و اعلام کرد که قومش ده روستای کوگوریو را ویران کرده و در حال سنجیدن حمله‌ای مشترک با بکجه است. دربار به صلح توصیه کرد. با این حال وجی‌ها فشار خود را ادامه دادند و فشارشان بر پادشاهی کهن بویو چنان سنگین بود که خاندان سلطنتی آن در سال 494 به گوگوریو تسلیم شد. مورخان ایشان را نیرومندترین مردمان شرقی خواندند و یادآور شدند که زبانشان با زبان هیچ همسایه‌ای شباهت ندارد. از این زبان هیچ نوشته‌ای باقی نمانده، اما عموماً آن را تونگوزی دانسته‌اند و این نام را اغلب به واژه‌ای تونگوزی به معنای جنگل ربط می‌دهند که ریشه واژه مانچویی weji است.

ایشان پادشاه نداشتند. هر سکونتگاه زیر فرمان سرکرده‌ی خود بود و منابع بعدی هفت بخش را برمی‌شمارند، از سومو در بالادست سونگهوا تا هیشوی بر رود آمور. خانواده‌ها در خانه‌های گودالی زندگی می‌کردند که پشت پشته‌های خاکی کنده می‌شد، سقفی چون تپه‌ی گور داشت و از بالا با نردبان وارد آن می‌شدند. ارزن و گندم می‌کاشتند و با نیروی کار دوتایی شخم می‌زدند، زیرا اسب و گله‌های بزرگ خوک داشتند اما گاو نداشتند، و از دانه‌های جویده‌شده مشروب الکلی می‌ساختند. شکارچیان نوک‌های سنگی تیرهای خود را با زهری که در اواخر تابستان پخته می‌شد آغشته می‌کردند. مردان پوست خوک و سگ می‌پوشیدند و زنان دامن‌های پارچه‌ای؛ دم ببر یا پلنگ را بر سر می‌بستند. کوه توتای، که امروز تسانگ‌بای یا پائکتو نامیده می‌شود، را چنان گرامی می‌داشتند که مسافران فضولات خود را از دامنه‌هایش دور می‌بردند و هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد خرس‌ها و پلنگ‌هایش را بکشد. والدینی که در بهار یا تابستان درمی‌گذشتند بی‌درنگ زیر سرپناه کوچکی در برابر باران به خاک سپرده می‌شدند. کسانی که در پاییز یا زمستان می‌مردند به‌عنوان طعمه‌ی سمور در معرض قرار می‌گرفتند، و این نشان می‌دهد که تجارت پوست در آن جنگل‌ها پیش از آن چقدر اهمیت داشته است.