اروتیک اوزمچین‌ها

اوزمچین‌ها مردمی مغول‌تبار هستند که در نتیجه زیستن در دشتی پهناور از علف‌زار و مرزی که از میان آن می‌گذرد شکل گرفته‌اند. بیشترشان در دو پرچم اوجیمچین اتحادیه شیلین‌گل در منطقه خودمختار مغولستان درونی چین زندگی می‌کنند، بر بخشی از بهترین استپ‌های حفظ‌شده‌ی باقی‌مانده در این کشور. جامعه‌ای کوچک‌تر آن‌سوی مرز، در استان‌های شرقی مغولستان یعنی دورنود و سوخباتار زندگی می‌کند. در هر دو سو آن‌ها گروهی جدا به شمار می‌آیند، با زبان، پوشاک و تبارهای خاص خود. آن‌ها صرفاً مغول‌هایی نیستند که اتفاقاً در شرق زندگی می‌کنند.

زبانشان مغولی است. گویش آن‌ها به گونه‌های جنوبی تعلق دارد که در مغولستان درونی رایج است، نه به خالخای معیار مغولستان. مرز در نوشتار نیز نمایان است: اوزمچین‌های چین از خط عمودی مغولی استفاده می‌کنند، در حالی که خویشاوندان آن‌ها در مغولستان خط سیریلیک آموخته‌اند. زندگی دینی از الگوی آشنای مغولی پیروی می‌کند: بودیسم تبتی بر فراز آیین‌های کهن‌تر. مردم هنوز دور تل‌های سنگی اوو بر بلندی‌های تپه‌ها می‌گردند، سنگ به آن‌ها می‌افزایند و نذورات شیر و شال‌های ابریشمی برجا می‌گذارند.

تاریخ آن‌ها تاریخ جابه‌جایی‌های مکرر است. در سده‌های پس از سلسله یوان، آن‌ها در شمار مغول‌های چاخار به حساب می‌آمدند. در آغاز سده هفدهم میلادی، تلاش حاکم چاخار، لیگدان خان، برای تمرکز قدرت به خشونت گرایید و اوزمچین‌ها به سرزمین خالخا در شمال کوچ کردند. بعدها به جنوب بازگشتند و در برابر چینگ‌های در حال قدرت‌گیری سر تسلیم فرود آوردند؛ چینگ‌ها آنان را در پرچم‌هایی سازمان دادند که هنوز نام ایشان را بر خود دارند. گسست دوم در پایان جنگ جهانی دوم رخ داد، هنگامی که بخشی از جمعیت به جمهوری خلق مغولستان رفت و در شرق ساکن شد. آن گروه ریشه اوزمچین‌هایی هستند که امروز در سرشماری مغولستان ثبت شده‌اند.

دامداری همچنان محور زندگی است. گوسفند اوجومکین، نژادی سنگین با دم چرب که به نام پرچم‌ها نام‌گذاری شده، یکی از شناخته‌شده‌ترین نژادهای دام در شمال چین است. اسب نیز به همین اندازه اهمیت دارد، از مسابقات اسب‌دوانی و کشتی در گردهمایی‌های تابستانی نادام گرفته تا آوازهای بلندی که در عروسی‌ها و جشن‌ها خوانده می‌شود. همین زندگی دامداری اوزمچین‌ها را در خط مقدم نبردهای منطقه بر سر زمین قرار داده است. معدن‌کاری زغال‌سنگ در دهه 2000 به علفزارها راه یافت. در سال 2011 یک چوپان در پرچم اوجیمچین غربی زیر کامیون حمل زغال‌سنگ رفت و کشته شد و مرگ او اعتراض‌هایی را در سراسر منطقه برانگیخت. برای بسیاری از اوزمچین‌ها، پرسش اینکه چه کسی بر مرتع فرمان می‌راند انتزاعی نیست. این پرسش تعیین می‌کند که آیا زندگی دامداری که قرن‌ها دگرگونی را پشت سر گذاشته، از دگرگونی بعدی نیز جان به در خواهد برد.