اروتیک تروآیی‌ها

تروایی‌ها ساکنان عصر برنز طروا بودند، شهری مستحکم بر تپهٔ حصارلیک در شمال‌غربی آناتولی، در آنچه امروز استان چاناککاله در ترکیه نامیده می‌شود. این شهر از حدود سال ۳۰۰۰ پیش از میلاد برپا بود، میان حدود ۱۷۵۰ تا ۱۱۸۰ پیش از میلاد به اوج خود رسید و در پایان همین دوره سوخت. هیچ مردم زنده‌ای نام آنان را به ارث نمی‌برد. بازماندگان در سکونتگاهی کوچک‌تر ماندند، در جمعیت‌های بعدیِ ترواد جذب شدند و یونانیان مستعمره‌نشین چند سده بعد این محل را با نام ایلیون بازسازی کردند. آنچه از آنان بر جای ماند یک داستان است و این داستان پایدارتر از دیوارها از کار درآمده است.

تقریباً هرآنچه عامه درباره‌ی تروایی‌ها می‌شناسند از شاعران دشمنانشان آمده است. ایلیاد هومر که حدود چهار سده پس از ویرانی سروده شده، به آنان نام‌های یونانی، خدایان یونانی و زبان یونانی می‌دهد، و این بیش از آنکه از طروا بگوید، از هومر می‌گوید. شواهد سخت‌تر کم‌شمارترند و جذاب‌ترند. آرشیوهای هیتیتی سرزمین غربی‌ای به نام ویلوسا را ثبت کرده‌اند که به‌طور گسترده با ایلیوس هومر یکی دانسته می‌شود، و پیمانی از حدود سال ۱۲۸۰ پیش از میلاد میان پادشاه هیتیتی موواتالیِ دوم و فرمانروایی به نام آلاکسندو را نگه داشته‌اند. این نام به‌طرز ناخوشایندی به الکساندروس نزدیک است، یعنی نام دیگر پاریس در ایلیاد. از خدایانی که در این پیمان به آن‌ها سوگند یاد شده، یکی آپالیوناس نام دارد که شاید آپولوی نخستین باشد، همان خدایی که در حماسه جانب طروا را می‌گیرد.

زبانی که تروایی‌ها بدان سخن می‌گفتند ناشناخته است. تنها نوشتاری که از شهر مفرغی به دست آمده، یک مُهر برنزی منفرد است که با خط هیروگلیف لوویی کنده شده و در ۱۹۹۵ یافت شد، و این تنها لوویی یا زبانی وابسته به آن در آناتولی را به‌عنوان نامزد اصلی قرار می‌دهد و بیش از این چیزی نمی‌گوید. ثروتشان توضیح آسان‌تری دارد. طروا در دهانهٔ داردانل قرار داشت، جایی که بادها و جریان‌های مخالف می‌توانستند کشتی‌ها را روزها نگه دارند، و شهر از این انتظار سود می‌برد. کاوش‌ها هزاران وزنهٔ دوک نخ‌ریسی یافته که به تولید پارچه در مقیاسی جدی اشاره دارد، و استخوان اسب در لایه‌های شهر از هزارهٔ دوم پیش از میلاد دیده می‌شود، که به صفت ثابت هومر یعنی تروایی‌های رام‌کنندهٔ اسب کمی وزن می‌دهد.

میراث، شجره‌نامه‌ای از نیاکان قرض‌گرفته است. روم خود را از نسل اینه‌آس پناهنده می‌دانست و ویرژیل این ادعا را به حماسه‌ای ملی بدل کرد. فرانک‌های قرون وسطی، بریتانیایی‌ها و نویسندگان اسکاندیناوی همین کار را کردند و پادشاهان خود را به تبعیدیان طروایی رساندند. فرانک کالورت استدلال کرد که حصارلیک همان مکان است و هاینریش شلیمان در ۱۸۷۱ کاوش‌های گسترده‌ای در آنجا آغاز کرد و درست از لایه‌هایی که به دنبالشان بود عبور کرد. این تپه با نه لایهٔ اصلی بازسازی‌اش از سال ۱۹۹۸ میلادی جزو میراث جهانی یونسکو است.