اروتیک باتاک‌های توبا

وقتی از یک باتاک توبا نامش را می‌پرسید، گفت‌وگوی بعدی در واقع درباره نیمه دوم آن است. نام خانوادگی، marga است، یعنی یک قبیله پدرتبار، و هر مارگا نسب خود را از طریق شجره‌نامه‌هایی به نام tarombo تا سی‌راجا باتاک، نیایی که داستانش در پوسوک بوهیت، قله‌ای آتشفشانی بالای ساحل غربی دریاچه توبا آغاز می‌شود، دنبال می‌کند. دو باتاک که برای نخستین بار با هم دیدار می‌کنند، پیش از آنکه درباره نحوه خطاب کردن یکدیگر تصمیم بگیرند، بررسی می‌کنند که قبیله‌هایشان چگونه به هم مرتبط‌اند. این عادت، بیش از هر غذا یا پوشاکی، نشان می‌دهد که کسی توبا باتاک است، خواه در جزیره ساموسیر بزرگ شده باشد یا در حومه‌ای از جاکارتا.

موطن این قوم، سرزمین کوهستانی اطراف دریاچه در سوماترای شمالی اندونزی است که به‌طور سنتی به ساموسیر، توبا هولبونگ در ساحل جنوبی، هومبانگ و دره سیلیندونگ اطراف تارونتونگ تقسیم می‌شود. زبان باتاک توبا از خانواده زبان‌های استرونزیایی است و در شاخه جنوبی زبان‌های باتاک، در کنار آنگکولا و ماندایلینگ قرار دارد و به‌روشنی از کارو و پاکپاک در شمال متمایز است. این زبان خط ویژه خود را دارد که از نظر تاریخی توسط متخصصان آیینی به نام datu به کار می‌رفت. آنان فال و طب را در کتاب‌های تاشده از پوست درخت به نام pustaha می‌نوشتند.

زندگی اجتماعی بر پایه Dalihan Na Tolu می‌گردد، که به معنای واقعی سه سنگ اجاق است: هم‌تباران خودت، قبیله‌ای که زن می‌دهد، و قبیله‌هایی که زن می‌گیرند. هر عروسی، تشییع جنازه و جشن خانه‌نو افراد را در یکی از این سه جایگاه قرار می‌دهد، با وظایفی متناسب با آن، و جانب زن‌دهنده شایسته احترام واقعی است. ulos، پارچه‌ای دستباف، این پیوندها را به شکلی ملموس درمی‌آورد. این پارچه در تولد، ازدواج و مرگ بر شانه‌ها انداخته می‌شود و معمولاً از بزرگ‌ترها و زن‌دهندگان به کسانی منتقل می‌شود که به آنان احترام می‌گذارند.

بیشتر باتاک توبا پروتستان‌اند. میسیونرهای آلمانی میسیون راینلند، با پیشگامی لودویگ اینگوئر نومنسن از دهه 1860 به بعد، کلیسایی را بنیان نهادند که به HKBP تبدیل شد و امروز یکی از بزرگ‌ترین کلیساهای پروتستان در جنوب شرقی آسیاست. مقاومت مسلحانه در برابر حکومت هلندی‌ها در ارتفاعات تا سال 1907 ادامه یافت، هنگامی که سیسینگاماناگاراجا XII کشته شد. این شاه‌کاهن اکنون به‌عنوان قهرمان ملی اندونزی گرامی داشته می‌شود. مسیحیت نظم کهن را از میان نبرد، بلکه آن را جذب کرد. آیین‌های تبارگی همچنان برگزار می‌شود و خانواده‌ها هنوز استخوان‌های نیاکان خود را بیرون می‌آورند و در بناهای بتنی به نام tugu دوباره دفن می‌کنند، و جامعه‌ای کوچک به آیین بومی معروف به Parmalim وفادار است. یکشنبه‌ها جماعت‌ها با شور سرود می‌خوانند. در شب‌های دیگر، سرود به lapo tuak منتقل می‌شود، یعنی کافه‌های شراب نخل که از کرانه دریاچه تا مدان پراکنده‌اند.