اروتیک سونودها

سونودها نام خود را از یک قبیلهٔ کهن مغول گرفته‌اند و امروز این نام نشانگر یک سرزمین نیز هست. سونود بودن یعنی تبار داشتن از دو پرچم سونید در لبهٔ شمالی خشک مغولستان داخلی، جایی که علفزار کم‌کم به سمت صحرای گوبی تُنُک می‌شود و تا مرز جمهوری مغولستان امتداد می‌یابد. از نظر زبان، دین و عادت روزمره، آنان مغول‌اند. در میان مغول‌ها، این نام به میهنی مشخص و به خاندان‌های شاهزاده‌ای اشاره دارد که روزگاری بر آن فرمان می‌راندند.

اینجا استپی باز و بادرُفته است که دامداری همواره آن را شکل داده است. گوسفند، بز، اسب و شتر دوکوهانه دام‌های کاری آن‌اند. گوسفند دنبه‌دار محلی آن‌قدر شناخته‌شده است که گوشت برهٔ سونیت در سراسر چین با همین نام فروخته می‌شود. راه‌آهن و بزرگراهی که به گذرگاه مرزی ارن‌هوت می‌رسند از سرزمین سونودها می‌گذرند، پس این منطقه هم چراگاهی دورافتاده است و هم یکی از پرترددترین مسیرهای تجاری میان چین و مغولستان.

سونودها به لهجه‌ای مغولی از گروه چاخار و شیلین‌گول سخن می‌گویند. این لهجه به زبان معیار مغولستان داخلی نزدیک است، بنابراین گفتار محلی به‌آسانی به رادیو، تلویزیون و مدرسه راه می‌یابد. تقریباً همه از ماندارین هم استفاده می‌کنند، و کاهش‌های سال 2020 در آموزش به زبان مغولی به این پرچم‌ها نیز همان‌گونه آسیب زد که به بقیهٔ منطقه. دین از الگوی گسترده‌تر مغولی پیروی می‌کند: بودیسم تبتی مکتب گلوک که بر آیین‌های کهن‌تر نشسته است. خانواده‌ها هنوز در اوو، توده‌ای سنگی بر زمینی بلند، گرد می‌آیند. شیر و شال‌های ابریشمی آبی بر جای می‌گذارند، در جهت عقربه‌های ساعت به دور آن می‌گردند و باران و سلامت گله‌ها را طلب می‌کنند.

تاریخ به سونودها نقشی بزرگ‌تر از آنچه شمارشان نشان می‌دهد داده است. در قرن هفدهم میان جنگ‌های لیگدان، آخرین خان چاخار، و دولت رو به رشد مانچو گرفتار شدند. رؤسای سونود تسلیم دودمان چینگ شدند که آنان را در پرچم‌های چپ و راست لیگ شیلین‌گول، زیر فرمان شاهزادگان موروثی خودشان، سازمان داد. این نظام تا قرن بیستم دوام آورد و دمچوگدونگروب، شاهزادهٔ پرچم راست سونید، را پدید آورد. او در دههٔ 1930 جنبش خودمختاری مغولستان داخلی را رهبری کرد و بعدها ریاست دولتی مغولی با پشتیبانی ژاپن را بر عهده گرفت. هنوز بر سر میراث او بحث است: برخی او را ناسیونالیست می‌خوانند و برخی دیگر همکار.

بیشتر سونودها امروز میان دو جهان زندگی می‌کنند و گشتی با خودرو در میان پرچم‌ها هر دو را نشان می‌دهد. خانه‌های آجری، مراتع حصارکشی‌شده، و موتورسیکلت و کامیون برای جابه‌جایی گله‌ها دیده می‌شوند. چادر نمدی ger یا جامهٔ deel خوش‌دوخت هنوز برای ناادام، عروسی‌ها و تساگان سار بیرون آورده می‌شود. تخریب مراتع و برنامه‌های اسکان مجدد بسیاری از چوپانان را به شهرهایی مانند سایهان تال و ارن‌هوت رانده است. با این همه، نام پرچم هنوز به مغول دیگری می‌گوید که خانوادهٔ آن شخص گله‌هایشان را کجا می‌چراندند.