اروتیک ساواکوت

در اینگریای قدیم، savakko در درجهٔ اول äyrämöinen نبود. فنلندی‌های لوتری‌ای که در 1600s سرزمین‌های جنوب و شرق خلیج فنلاند را مسکن گزیدند به دو اردو تقسیم شدند و Savakot گروه بزرگ‌تر و کم‌انسجام‌تر بود. نام آنان به Savo در شرق فنلاند بازمی‌گردد، هرچند بعدها مهاجران دیگر ناحیه‌های شرقی را نیز دربر گرفت. Äyrämöiset ریشهٔ خود را به رعیت Äyräpää در تنگهٔ کارلیا می‌رساندند و با استواری به این منشأ پایبند ماندند. برای نسل‌ها این دو گروه با گفتار و پوشاک از یکدیگر جدا می‌شدند و این مرز بیش از آنچه بیگانگان انتظار دارند دوام آورد.

این مهاجرت سیاسی بود. پس از آنکه پیمان استولبوو اینگریا را در 1617 به سوئد واگذار کرد، بخش بزرگی از جمعیت ارتدوکس به سوی روسیه عقب نشست و تاج سوئد روستاهای خالی را با کشاورزان لوتری از استان‌های فنلندی‌اش پر کرد. تازه‌واردان گویش‌های شرقی زبان فنلندی را آوردند، زبانی فنیک از خانوادهٔ اورالی. همسایگان جدیدشان ایزوری‌ها و وُت‌ها بودند که زبان‌هایشان خویشاوندان نزدیک بودند، اما ایمان ارتدوکسشان آنان را از نظر اجتماعی جدا نگه می‌داشت. هنگامی که پطرس کبیر منطقه را بازپس گرفت و پایتختش را بر رود نوا بنا نهاد، Savakot خود را در حال کشت بر آستانهٔ یک امپراتوری یافتند. ایمان همچنان ریتم زندگی روستا را تعیین می‌کرد: کلیسای محل، کلاس‌های تأیید ایمان و کتاب سرودها.

قرن بیستم آن جهان را از هم گسست. جمعی‌سازی شوروی و تخلیه‌های مرزی در 1930s هزاران فنلندی اینگری را به تبعید فرستاد و کلیساهای لوتری بسته شدند. در جنگ جهانی دوم، کسانی که زیر اشغال آلمان زندگی می‌کردند به فنلاند منتقل شدند. بیشتر آنان پس از 1944 به اتحاد شوروی بازگردانده شدند و اجازه نیافتند به روستاهای زادگاهشان بازگردند. تفاوت قدیمی میان Savakot و Äyrämöiset از پیش رو به محو شدن بود و در آن پراکندگی بیشتر از میان رفت.

امروزه این نام بیشتر در حافظهٔ خانوادگی، پژوهش گویش‌ها و تبارشناسی زنده است. فرزندان آنان خود را فنلندی‌های اینگری می‌نامند و در فنلاند، استونی، سوئد و سراسر روسیه زندگی می‌کنند، و بسیاری از ایشان در چارچوب مهاجرت بازگشت که از 1990 آغاز شد به فنلاند رفتند. کلیسای انجیلی لوتری اینگریا که دوباره احیا شده و انجمن‌های میراث محلی، سرودهای عامیانه، پوشاک و نام‌های قدیمی رعیت‌ها را همچنان در کاربرد نگه می‌دارند.