اروتیک سانکاها

خانواده‌های سانکا خانواده‌های دوره‌گردی بودند که از حدود قرن نوزدهم تا سال‌های پس از جنگ جهانی دوم در کوهستان‌ها و دره‌های رودخانه‌ای ژاپن کار می‌کردند. سپس زندگی دوره‌گردشان پایان یافت و در جمعیت ساکن ژاپنی ادغام شدند. امروز هیچ جامعه‌ای از سانکا وجود ندارد. آنچه باقی مانده نامی است، ردپایی از سوابق پلیسی و یادداشت‌های فولکلور، و افسانه‌ای که بسیار بزرگ‌تر از مردمی شد که پشت آن بودند. این واژه هرگز از آنِ خودشان نبود. نویسه‌هایش به لانه‌ای در کوه اشاره دارند و برچسبی بود که پلیس و روزنامه‌ها به کار می‌بردند. این برچسب بدگمانی‌ای را حمل می‌کرد که جامعه‌ی مستقر نسبت به هرکسی که نشانی ثابت نداشت روا می‌داشت. در محل، افرادی که پشت این برچسب بودند اغلب با حرفه‌شان شناخته می‌شدند: در برخی مناطق با نام میتسوکوری (سبدسازان) یا مینائوشی (تعمیرکنندگان سبد). آنان سبدهای بادزنی بامبویی را که خانوارهای کشاورز به آن‌ها وابسته بودند می‌بافتند و تعمیر می‌کردند، کالاهای بامبویی دیگری می‌ساختند و در رودخانه‌ها ماهی می‌گرفتند. میان اردوگاه‌های کنار رودخانه‌ها جابه‌جا می‌شدند و کار خود را با روستاهای نزدیک مبادله می‌کردند. ژاپنی حرف می‌زدند و آنچه آنان را متمایز می‌کرد شیوه‌ی امرار معاش بود، نه زبانی جداگانه.

دولت مدرن این زندگی را تنگ کرد. سجل خانوار دوره‌ی میجی و پلیسی‌کردن ولگردی، با افرادی که خانه‌ی ثبت‌شده نداشتند مانند یک مشکل رفتار می‌کرد و مطبوعات به‌طور معمول سانکا را به دزدی ربط می‌دادند. فولکلورشناسان، از جمله یاناگیتا کونیو، در آغاز قرن بیستم علاقه‌ای دقیق به آنان نشان دادند. سپس در دهه‌ی 1930s نویسنده میسومی کان سانکا را به پدیده‌ای پرسروصدا برای عموم تبدیل کرد. داستان‌ها و آنچه گزارش‌های میدانی فرضی خوانده می‌شد، قوانین پنهان، زنجیره‌ی فرماندهی مخفی و حتی خط نوشتاری خصوصی را توصیف می‌کردند. او بعدها این مطالب را به‌عنوان پژوهش بازنویسی کرد و بسیاری از پژوهشگران بعدی بخش بزرگی از آن را ساخته‌وپرداخته دانسته‌اند. سرچشمه‌ی سانکا هرگز روشن نشده است. نظریه‌ها از دهقانانی که قحطی یا جنگ آنان را رانده بود تا بازماندگان جمعیتی کهن‌تر را شامل می‌شوند و شواهد از هیچ‌کدام به‌قطع پشتیبانی نمی‌کند. بسیاری از پژوهشگران تردید دارند که اصلاً گروهی قومی بوده باشند و آنان را بیشتر یک مقولهٔ اجتماعی و شغلی از فقرای روستایی ژاپن می‌دانند. پس از جنگ، سجل خانوار و صنعتی‌شدن سریع روستاها جایی اندک برای زندگی دوره‌گردی باقی گذاشت. تا اواخر قرن بیستم سانکا به‌عنوان گروهی شناختنی از میان رفته بود. آنان در پژوهش‌های فولکلور، رمان‌ها و فیلم‌ها زنده مانده‌اند، و کار دشوارتر جدا کردن خانواده‌های کارگری که کنار رودخانه سبد تعمیر می‌کردند از یاغیان عاشقانه‌ای است که برای خوانندگان ساخته شدند.