اروتیک جورچن‌ها

جورچن‌ها قومی تاریخی از منچوری بودند، سرزمین رودخانه‌های جنگلی در شمال‌شرق کنونی چین و خاور دور روسیه، که از حدود قرن دهم تا سال 1635 در منابع ثبت شده‌اند، سالی که هونگ تایجی، فرمانروا، دستور داد این نام کنار گذاشته شود و رعایایش مانچو خوانده شوند. آن فرمان جمعیتی را تغییر نام داد، نه آنکه جمعیتی را پایان دهد. مانچوهایی که نه سال بعد پکن را گرفتند جورچن‌هایی با برچسبی تازه بودند، و مردمان ماهیگیر تونگوزی رود آمور، از جمله نانای‌ها و اودگه‌ها، از همان ریشه‌اند. آنچه جورچن‌ها را متمایز می‌کرد زبان و معیشت بود. آنان به زبانی تونگوزی سخن می‌گفتند که سلف مستقیم زبان مانچو است و با چینی در جنوب، مغولی در غرب یا کره‌ای در جنوب‌شرق خویشاوندی ندارد. آنان با شکار، ماهیگیری، پرورش خوک، کشت ارزن و گردآوری مروارید و جینسنگ زندگی می‌کردند، ترکیبی که در چشم دربارهای لیائو و سونگ آنان را نیرومند و دشوار برای فهم می‌ساخت. یک ضرب‌المثل لیائو می‌گفت که ده هزار جورچن شکست‌ناپذیرند.

جورچن‌ها در بیشتر تاریخ خود دولتی واحد نداشتند. طایفه‌ها به هر که دشت غربی آنان را در اختیار داشت خراج می‌پرداختند، نخست به خیتان‌های لیائو و بعدها به مینگ‌ها، که کارگزارانشان فرمان‌های نگهبانی مرزی را به رؤسا می‌دادند و آنان نیز به پسرانشان واگذار می‌کردند. اشتیاق لیائو به شاهین‌های قطبی و مروارید، که فرستادگانی که جورچن‌ها از رفتارشان دلگیر بودند گردآوری می‌کردند، همان شکایتی است که وقایع‌نامه‌ها به یاد دارند. در سال 1115 آگودا از تبار وانیان سلسلهٔ جین را اعلام کرد. در کمتر از دوازده سال ارتش‌هایش لیائو را نابود کردند و پایتخت سونگ در کایفنگ را غارت کردند و دو امپراتور را به اسارت بردند. جین تا زمانی که مغول‌ها در سال 1234 کارش را تمام کردند بر شمال چین فرمان راند. در آن سده جورچن‌ها دو خط نوشتاری ویژهٔ خود ابداع کردند، در کنار آیین شمنی کهن، آیین بودا را در دربار پذیرفتند، و به رعایای چینی دستور دادند جلوی سرشان را بتراشند و بقیه را به شیوهٔ جورچن‌ها بافته کنند، سیاستی که فرزندان مانچوی آنان بعدها تکرار کردند. پس از فتح مغول، مردم به طایفه‌ها بازگشتند و مدیران مینگ آنان را در سه گروه سست‌پیوند جای دادند: جیانژو نزدیک مرز کره، های‌شی در امتداد سونگهوا، و یرن، یعنی جورچن‌های وحشی شمال‌شرق دورافتاده. نورهاچی، رئیسی از جیانژو که از جینسنگ و سمور ثروتمند شده بود، آنان را میان سال‌های 1583 و 1616 در دولتی واحد گرد آورد و آن را به سوی چین نشانه گرفت.

خانوارهای جورچن روی سکوی آجری گرم‌شونده‌ای می‌خوابیدند که کانگ نامیده می‌شد و هنوز در خانه‌های شمال‌شرق چین رایج است. ازدواج از قاعدهٔ لویرات پیروی می‌کرد، به این معنا که بیوه به برادر شوهر یا برادرزادهٔ او منتقل می‌شد. ارواح آسمان، کوه‌ها و رودخانه‌ها از راه شمن‌هایی خوانده می‌شدند که با طبل و رقص به خلسه می‌رفتند، آیینی که دربار چینگ تا فروپاشی این سلسله در سال 1912 آن را برپا داشت.