اروتیک رواله

رولاه‌ها در شهرت و تاریخ، مردم شتر شناخته می‌شوند. آنان از بزرگ‌ترین قبایل کنفدراسیون عنیزه‌اند و در طول نسل‌ها یکی از ترسناک‌ترین نام‌ها در بیابان سوریه بوده‌اند. نسب و نام مشترک قبیله‌ای بیش از هر مکان مشخصی آنان را کنار هم نگه داشته است. خانواده‌ای رولاه در ریاض، در جوف یا در حاشیه استپی جنوب سوریه خود را بخشی از همان شبکه خویشاوندی می‌داند و بسیاری هنوز تیره و تبار خود را می‌شناسند. رهبری مدت‌ها با آل شعلان بوده است، خاندان شیخی که خیمه‌هایش زمانی مرکز سیاسی قبیله بود.

قلمرو آنان در امتداد راهروی قدیمی شمال به جنوب بیابان سوریه بود، از چراگاه‌های نزدیک دمشق و از طریق وادی سرحان تا واحه جوف در شمال عربستان سعودی کنونی. سال از پی باران می‌رفت. زمستان و بهار در استپ‌های باز و سرزمین ریگی سپری می‌شد. در تابستان به سوی چاه‌ها و حاشیه کشاورزی کوچ می‌کردند، جایی که دامداران تجارت می‌کردند و در سال‌های پربار، از روستاها و قبایل ضعیف‌تر پول حفاظت جمع‌آوری می‌کردند. غارت شتر تا زمانی که دولت‌ها در قرن بیستم آن را متوقف کردند، بخش پذیرفته‌شده‌ای از این اقتصاد بود. در دوران نوری الشعلان، قبیله به قیام عرب علیه عثمانی‌ها پیوست و نوری مدتی جوف را در اختیار داشت تا این که به ابن سعود رسید. مرزهایی که پس از جنگ جهانی اول ترسیم شدند از چراگاه‌های رولاه گذشتند و اکنون این قبیله در عربستان سعودی، سوریه، اردن و عراق پراکنده است.

به لهجه بدوی عربی نجدی شمالی سخن می‌گویند. این لهجه با گفتار سایر قبایل بیابانی خویشاوندی دارد و تفاوت آشکاری با عربی شهری دمشق یا عمّان دارد. رولاه مسلمانان سنّی‌اند و قوانین عرفی قبیله‌ای به‌طور سنتی در کنار شریعت برای حل اختلافات، خون‌بها و مسائل آبرو به کار رفته‌اند. میهمان‌نوازی تعهدی واقعی است: میهمان، یا هر کسی که در خیمه‌ای درخواست پناهندگی کند، زیر حمایت میزبان قرار دارد.

بیشتر آنچه بیگانگان از زندگی گذشته رولاه می‌دانند، از محقق چک، الویس موزیل، است که در آغاز قرن بیستم با قبیله سفر کرد و آداب آن را با جزئیات دقیق ثبت کرد. او از مرکب موسوم به ابوالدُهور یاد کرد، هودج شتری آراسته که خاندان حاکم نگاه می‌داشت. این هودج نماد قبیله بود و همراه جنگاورانش به نبرد می‌رفت. امروز بیشتر رولاه یک‌جانشین شده‌اند، اما نسب‌شناسی، شعر و آیین قهوه در خیمه میهمان هنوز نشان می‌دهد که آنان کیستند.