اروتیک روتی‌ها

روتنی‌ها نام خود را از جزیره روته گرفته‌اند، جزیره‌ای کم‌ارتفاع و خشک در انتهای جنوب‌غربی تیمور که مرز جنوبی اندونزی را مشخص می‌کند. این همان اندونزی پوسترهای گردشگری نیست: تپه‌های سنگ آهکی، علف‌زارهای ساوانا، فصل خشک طولانی و سخت، و خاک‌های نازکی که هر کس را به شیوه معمول کشاورزی کند تنبیه می‌کند. آنچه سکونت متراکم را در این‌جا ممکن ساخت درخت نخل لونتار بود. روتنی‌های شیره‌گیر دو بار در روز، ماه‌ها پیاپی از همین درختان بالا می‌روند، ساقه گل را می‌برند و شیره آن را جمع می‌کنند؛ این شیره یا تا شربتی غلیظ و ماندگار جوشانده می‌شود، یا رها می‌شود تا به توواک تبدیل شود. این نخل سقف خانه را هم فراهم می‌کند، خوک‌ها را پرواری می‌کند و برگ لازم برای سبد و کلاه را تأمین می‌کند. مردمی که غذای اصلی‌شان درخت است نه مزرعه، می‌توانند به شیوه‌هایی پراکنده شوند و دوباره گرد هم آیند که از کشاورزان غلات برنمی‌آید، و روتنی‌ها مدت‌هاست اقتصاد نخل را چیزی می‌دانند که آنان را از همسایگانشان جدا می‌کند.

از نظر سیاسی جزیره هرگز یک واحد نبود. به حوزه‌هایی به نام نوساک تقسیم می‌شد که هر کدام حاکم، شجره‌نامه‌ها و گویش ویژه خود را داشت، و زبان روته در واقع زنجیره‌ای پیوسته از یک سر تا سر دیگر است، که در حوزه همسایه به‌آسانی فهمیده می‌شود و از دور دشوار است. این زبان‌ها استرونزی هستند و نزدیک‌ترین خویشاوندی را با زبان‌های تیمور دارند. کمپانی هند شرقی هلند در سده هفدهم وارد شد و امیران روته زود با آن قرارداد بستند. دو پیامد همه چیز پس از آن را شکل داد. یکی مسیحیت کالوینیستی است که هنوز دین غالب است و ریتم زندگی روستایی را با نیایش یکشنبه و شورای کلیسا تنظیم می‌کند. دیگری آموزش است که روتنی‌ها با اشتیاقی غیرعادی به آن پرداختند: معلمان، منشی‌ها و کشیشان از روته در سراسر تیمور و جزایر اطراف پراکنده شدند و کوپانگ اکنون جمعیتی روتنی دارد که با خود جزیره رقابت می‌کند. تبار از پدر منتقل می‌شود و شجره‌نامه نه فقط به یاد سپرده شده بلکه با صدای بلند خوانده می‌شود. در مراسم خاک‌سپاری و عروسی، این خوانش در قالب گفتار آیینی جفت‌شده انجام می‌شود که در آن هر واژه به واژه‌ای همتا گره خورده است، پس سرود به شکل بیت‌های جفت پیش می‌رود؛ صورتی دشوار که تنها برخی ریش‌سفیدان هنوز بر آن تسلط دارند. دو شیء نام این جزیره را به بیرون می‌برند: ti'i langga، کلاهی از برگ نخل که شاخه‌ای تیز مانند آنتن از آن بیرون زده، و sasando، سازی زهی لوله‌ای از بامبو که روی بادبزنی از برگ نخل قرار می‌گیرد.