اروتیک رکابیان

رکابیان قبیله‌ای کوچک بودند که در حاشیه‌های خشک اسرائیل و یهودا زندگی می‌کردند. آنان از حدود سده‌ی نهم پیش از میلاد تا ویران‌سازی اورشلیم به دست بابلیان در سال ۵۸۶ پیش از میلاد در متون دیده می‌شوند و پس از آن عملاً از تاریخ محو می‌شوند و تنها به‌عنوان نامی باقی می‌مانند که دیگران آن را به وام می‌گیرند. آنچه آنان را یک گروه کرد نه سرزمین بلکه یک قاعده بود. جدشان یوناداب پسر رکاب، فرزندانش را به شیوه‌ی زندگی‌ای مقید کرد که نسل‌ها به آن پایبند ماندند: نه شراب، نه خانه، نه مزرعه‌ی کاشته‌شده، نه تاکستان، و خیمه‌نشینی در تمام روزهای عمر. آنان قومی بودند که با آنچه نمی‌پذیرفتند تعریف می‌شدند.

نخستین بار در کنار یهو ظاهر می‌شوند، فرماندهی که حدود سال ۸۴۱ پیش از میلاد تاج‌وتخت شمالی را به چنگ آورد و همزمان به ریشه‌کن کردن خاندان آخاب و آیین بعل پرداخت. یهونادب به ارابه‌ی یهو بالا رفت و با او به میدان کشتار سوار شد، و این نشان می‌دهد که ریاضت این قبیله جنبه‌ای سیاسی داشت: یهوه‌پرستی سخت‌گیرانه‌ای که با دین رسمی دربار و احتمالاً با ثروت اندوخته‌شده‌ای که همراه آن بود، دشمنی داشت. دویست سال و بیشتر بعد، ارمیای نبی نمایشی با آنان برگزار کرد: آنان را به یکی از اتاق‌های معبد آورد، کوزه‌های شراب را پیش رویشان گذاشت و به آنان گفت بنوشند. آنان با استناد به جدشان نپذیرفتند. این نکته متوجه یهودا بود، نه خود رکابیان: این خانواده‌ای است که قرن‌ها دستور مردی مرده را نگه داشته است، پس شما چگونه نمی‌توانید دستور خدا را نگه دارید؟ این تنها جایی در متون است که رکابیان خودشان سخن می‌گویند، و در آن بی‌آنکه خجالت بکشند، با واقع‌بینی ظاهر می‌شوند.

آنان در اصل به این دلیل پشت دیوارهای شهر بودند که ارتش نبوکدنصر در روستاها پراکنده بود، و حتی ساکنان خیمه نیز به پناهگاه نیاز دارند. از نظر تبارشناسی به قینیان پیوند دارند، قومی شبانی و فلزکار که در سنت به مدیان مرتبط دانسته می‌شود. همین امر برخی پژوهشگران را به این تفسیر کشانده که رکابیان آهنگرانی دوره‌گرد بودند نه گله‌داران، حرفه‌ای که هم خیمه‌نشینی آنان و هم نکاشتن هیچ چیز را توضیح می‌دهد. از سده‌های میانه به بعد، مسافران گاه‌به‌گاه اعلام می‌کردند که رکابیان بازمانده‌ای را در عربستان یافته‌اند، اما این ادعاها هرگز پایدار نماندند. میراث ماندگار آنان میراثی وام‌گرفته است: در سال ۱۸۳۵ در سالفورد انگلستان انجمنی برای پرهیز از الکل تشکیل شد و نام آنان را برگزید، و انجمن مستقل رکابیان به یکی از بزرگ‌ترین انجمن‌های یاری متقابل در بریتانیا و امپراتوری آن بدل شد، صندوقی بیمه‌ای برای کارگرانی که تعهد پرهیز از الکل را امضا کرده بودند. شعبه‌های آن را خیمه می‌نامیدند.