اروتیک قریش

قریش قبیله‌ای عرب بود که از حدود قرن پنجم میلادی مکه را اداره می‌کرد، تا آنکه ظهور اسلام آن را از یک الیگارشی تجاری به طبقه‌ی حاکم یک امپراتوری بدل کرد. امروز قریش دیگر جامعه‌ای به‌شمار نمی‌آید، بلکه به‌صورت یک تبار باقی مانده است: پادشاهان هاشمی اردن، خاندان‌های سادات و اشراف که از مراکش تا اندونزی پراکنده‌اند، و هر کس که نام خانوادگی قریشی دارد، همگی به آنان می‌رسند. آنچه این قبیله را گروه کرد کمتر خون بود و بیشتر یک شهر. سنت، نیاکی به نام قصی را به گردآوردن خویشاوندان پراکنده در دره‌ی بی‌آب‌وعلف پیرامون کعبه در قرن پنجم نسبت می‌دهد؛ او تولیت معبد را از نگهبانان پیشین گرفت و دارالندوه را ساخت، سرای شورایی که ریش‌سفیدان عشیره‌ها در آن اختلافات را حل‌وفصل می‌کردند. از آن پس، قریشی بودن یعنی ساکن بودن در دل مکه، داشتن سهمی در تجارت زائران، و سخن گفتن به عربی حجازی که قرآن بعدها آن را به‌عنوان شکل معتبر زبان تثبیت کرد.

قبیله هرگز یک بلوک واحد نبود. نسب‌شناسان ده عشیره یا بیشتر را برشمردند که میان قریش بطاح، که نزدیک حرم زندگی می‌کردند، و قریش ظواهر، که دامنه‌های اطراف را در اختیار داشتند و جایگاه کمتری داشتند، تقسیم می‌شدند. بنی‌مخزوم و بنی‌امیه پول و زور قبیله بودند. بنی‌هاشم مناصب موروثی اطعام و آبرسانی به زائران را در اختیار داشتند، مناصبی پرافتخار اما کم‌درآمد. پدر پدربزرگ محمد که او نیز هاشم نام داشت، به سبب ایلاف شهرت دارد؛ مجموعه‌ای از پیمان‌های عبور امن با قبیله‌های بادیه‌نشین و قدرت‌های مرزی که به کاروان‌های مکه اجازه می‌داد تابستان‌ها به سوی شمال تا شام و زمستان‌ها به سوی جنوب تا یمن بروند بی‌آنکه دو بار باج بپردازند. دین نیز همین اهداف را دنبال می‌کرد. قریش خود را در انجمنی به نام حُمس سازمان داده بود که با آیین‌های سخت‌گیرانه‌تر در حج و امتناع آشکار از ایستادن در عرفات با بیگانگان مشخص می‌شد، در حالی که معبد هُبل و الهه‌های سه‌گانه، قبیله‌هایی را جذب می‌کرد که مکه سپس تجارتشان را تصاحب می‌کرد.

اسلام قبیله را در امتداد خطوط گسل درونی خودش از هم شکافت. تیره‌ی بنی‌هاشم پیامبر را پدید آورد، بنی‌مخزوم و بنی‌امیه مخالفت را در بدر و احد رهبری کردند، و هنگامی که مکه در سال 630 تسلیم شد، بازندگان نابود نشدند بلکه جذب شدند. هر خلیفه در شش قرن بعدی قریشی بود، امویان و سپس عباسیان سلسله‌های خود را بر این نام بنا کردند، و حدیثی که به‌طور گسترده نقل می‌شود، یعنی پیشوایان از قریش‌اند، انتساب به این قبیله را در اندیشه‌ی سیاسی اهل سنت تا هزار سال شرط رسمی حکومت قرار داد. شریفان مکه، شاخه‌ای از هاشمیان، تا سال 1925 بر حجاز فرمان راندند. این قبیله به‌عنوان یک پیکره‌ی سکونتی و خودگردان مدت‌ها پیش از آن در جهان گسترده‌تر عرب و مسلمان حل شده بود، اما این نام هنوز وزن دارد و در سراسر پاکستان و شمال هند، قریشی همچنان از رایج‌ترین نام‌های خانوادگی است.