اروتیک پتوین

پاتوین در زبان پاتوین به معنای مردم است و این نام یک‌سوم جنوبی زنجیره‌ای زبانی را در بر می‌گیرد که در امتداد سمت غربی دره ساکرامنتو در کالیفرنیا کشیده شده است: وینتو در شمال، نوملاکی در میانه، و پاتوین از حوالی پرینستون به سمت جنوب تا باتلاق‌هایی که رودخانه در آنجا به خلیج سویسون می‌ریزد. سرزمین آنان از سه چشم‌انداز به‌هم‌پیوسته ساخته شده است: کف دره و کناره رودخانه، کوهپایه‌های بلوط‌زار و علف‌زار رشته‌کوه ساحلی، و تالاب‌های نیزاری دلتا، و تقسیم‌بندی معمول پژوهشگران به پاتوین رودخانه‌ای، پاتوین تپه‌ای و پاتوین جنوبی بر همین مرزهای طبیعی منطبق است. پاتوین هرگز به معنای سیاسی یک قبیله نبود. واحد مهم، روستا بود که هر کدام سرپرست خود، بخشی از جویبار، بیشه‌های بلوط و مسیر کوچ آزادماهی‌اش را داشت. میوه بلوط و آزادماهی با هم سکونتی آن‌قدر متراکم را پشتیبانی می‌کردند که تازه‌واردان اسپانیایی و آمریکایی همواره شمار واقعی ساکنان آنجا را دست‌کم می‌گرفتند. نام‌های مکان‌ها شواهد را حفظ کرده‌اند: کولوسا و سویسون نام روستا و گروهی از پاتوین هستند که هنوز بر نقشه چاپ می‌شوند.

این زبان به خانواده کوچک وینتوانی تعلق دارد که معمولاً ذیل تبار پیشنهادی پنوتی طبقه‌بندی می‌شود، اگرچه این گروه‌بندی بزرگ‌تر بیشتر محل بحث است تا یک نتیجه قطعی. آنچه کمتر جای بحث دارد جایگاه پاتوین در کوکسو است، نظام آیینی مرکز کالیفرنیا که حول انجمن‌های تشرف‌یافتگان و رقص‌هایی سازمان یافته بود که در خانه‌های گرد نیمه‌زیرزمینی برگزار می‌شد. آیین‌های پاتوین نزدیک به مرکز این نظام قرار داشت و رقصنده «سر بزرگ»، با تاجی از شاه‌پرهایی که به‌صورت پرتویی شعاعی باز می‌شوند، از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های آیینی این ایالت است. قرن نوزدهم با شدت و سرعت ضربه زد: جذب بومیان به میسیون از سونوما، سپس همه‌گیری مالاریا که در سال 1833 دره را درنوردید و بیشتر ساکنان آن را کشت، و پس از آن آبله در سال 1837. رهبر سویسون که با نام رئیس سولانو شناخته می‌شد، در اتحاد با ماریانو وایه‌خو از میان این ویرانی‌ها راه خود را یافت و شهرستان سولانو هنوز نام او را دارد. پس از آن از دست رفتن زمین آمد و در نهایت رانچریاهای فدرال کوچک. سه قبیله‌ای که رسماً در سطح فدرال به رسمیت شناخته شده‌اند از این بقا برآمده‌اند: ملت وینتون یوچا دهه در دره کاپای، گروه کاچیل دهه در کولوسا، و کلتسل دهه در کورتینا. یوچا دهه به‌ویژه درآمد قمار را به زمین کشاورزی، آسیاب‌های روغن زیتون و یک برنامه جدی زبانی تبدیل کرده است و زبان پاتوین را به کودکانی آموزش می‌دهد که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایشان به خاطر صحبت کردن به این زبان تنبیه شده بودند. پردیس دیویس دانشگاه کالیفرنیا روی سرزمین پاتوین بنا شده و این را اعلام می‌کند.