اروتیک نوپه

نوپه مردم میانه رود نیجر هستند، سرزمین پست و مستعد سیلاب در نقطه‌ای که رودخانه کادونا در مرکز نیجریه به نیجر می‌پیوندد. آنچه این مردم را کنار هم نگه می‌دارد، زبانی مشترک، سلطنتی با حدود پنج قرن تاریخ به‌یادمانده، و عادتی دیرینه در زیستن میان همسایگان بزرگ‌تر است: هائوسا در شمال، یوروبا در جنوب‌غرب، و ایگالا در پایین‌دست رودخانه. گویشوران یوروبا آنان را تاپا و گویشوران هائوسا ایشان را نوفاوا می‌نامند. بیشتر آنان در ایالت نیجر زندگی می‌کنند و جوامعی در کوارا و کوگی دارند. بیدا مقر فرمانروای عالی آنان و کانون سیاست و صنعت دستی است.

زبان نوپه به شاخه نوپوئید از زبان‌های ولتا-نیجر تعلق دارد و با گباگی و ابیرا خویشاوند است. این زبانی آهنگین است. سنت نوپه پیدایش پادشاهی را به تسوده می‌رساند، شاهزاده‌ای با پدری ایگالایی و مادری نوپه‌ای. گفته می‌شود که او در قرن شانزدهم از ایدو به سوی بالادست رودخانه گریخت و سرداری‌های قبیله‌ای کرانه‌های آن را متحد کرد. سنت او را به پیکره‌های برنزی نگهداری‌شده در تادا و جبا نیز پیوند می‌دهد. پادشاهی در اوج قدرت خود آنقدر نیرومند بود که پادشاهان اویو را برای مدتی از پایتختشان بیرون راند، و سنت یوروبا می‌گوید مادر خدای رعد سانگو شاهزاده‌ای نوپه‌ای بود. در آغاز قرن نوزدهم، مَلام دندو، روحانی فولانی، جهاد عثمان دان فودیو را بهانه کرد تا در جنگ جانشینی نوپه وارد شود و فرزندانش بر تخت نشستند. شرکت سلطنتی نیجر امارت بیدای برآمده از آن را در سال 1897 فتح کرد، اما منصب Etsu Nupe بازماند و هنوز وزن واقعی دارد.

اسلام دین غالب است. آن قرن فولانی آن را شکل داده و ریتم نماز، پوشش و تقویم جشن‌ها را تعیین می‌کند. یک اقلیت مسیحی وجود دارد و رسوم کهن‌تر هم از میان نرفته‌اند. ndako gboya شخصیتی نقاب‌دار است که درون لوله‌ای بلند از پارچه پنهان است و می‌تواند بلند شود و سپس فرو بریزد. این شخصیت زمانی برای یافتن جادوگری به کار می‌رفت و هنوز در مراسم ظاهر می‌شود. انسان‌شناس S. F. Nadel در دهه 1930 این پادشاهی را مطالعه کرد و کتاب خود درباره آن را A Black Byzantium نام نهاد، اشاره‌ای به لایه‌های عناوین درباری، مراتب و صنف‌های صنعتگری‌اش.

آن صنف‌ها هنوز در بیدا دیده می‌شوند. مسگران در آنجا کار می‌کنند، و شیشه‌گران محله ماساگا خرده‌شیشه را ذوب می‌کنند و با روش‌هایی که در خانواده‌ها به ارث رسیده، از آن مهره و النگو می‌سازند. در امتداد رودخانه‌ها، کیدیه مردمی قایق‌ران هستند که ماهی می‌گیرند و کالا حمل می‌کنند. در داخل سرزمین، کشاورزان برنج، ذرت دانه‌ریز و یام را در دشت‌های سیلابی کشت می‌کنند. بخش‌های محلی مانند بنی، باتاچه و کوپا گویش‌ها و وفاداری‌های ویژه خود را حفظ می‌کنند، اما همچنان خود را نوپه می‌دانند.