اروتیک معدان

اعراب مرداب (به عربی Maʻdan) ساکنان عرب‌زبان مرداب‌های بین‌النهرین در جنوب عراق هستند، تالاب‌هایی که در محل تلاقی دجله و فرات و در استان‌های میسان، بصره و ذی‌قار شکل گرفته‌اند. آنان به عربی بین‌النهرینی سخن می‌گویند که گویشی از شاخهٔ سامی خانوادهٔ آفروآسیایی است و غالباً مسلمانان شیعه‌اند. شیوهٔ زندگی آنان که با چشم‌اندازی گسترده از نی‌زارها و آب‌های کم‌عمق سازگار شده، یکی از متمایزترین شیوه‌های زندگی در خاورمیانه است.

جامعه و معیشت

زندگی سنتی اعراب مرداب بر محور گاومیش آبی، که برای شیر و کود نگهداری می‌شود، و نیِ منطقه، که مادهٔ اصلی و تعیین‌کنندهٔ آن است، می‌چرخد. خانواده‌ها در روستاهایی زندگی می‌کنند که بر جزایری ساخته‌شده از لایه‌های نی بنا شده‌اند، با قایق باریک (مَشوف) رفت‌وآمد می‌کنند، ماهی می‌گیرند، پرندگان آبی شکار می‌کنند و برنج و خرما می‌کارند. برجسته‌ترین نمود فرهنگ آنان مضیف است، مهمانخانه‌ای بزرگ که کاملاً از دسته‌های نی ساخته می‌شود و با طاق‌های مشبک و بلند برپا می‌گردد، بدون میخ یا چوب، و برای پذیرایی از مهمان و حل‌وفصل اختلافات به کار می‌رود. در دهه ۱990 مرداب‌ها به‌عمد به‌عنوان تلافی سیاسی خشک شدند و بیشتر ساکنان ناچار به گریز شدند؛ غرقاب‌سازی جزئی پس از 2003 به برخی جوامع و گله‌های گاومیششان امکان بازگشت داده است.

ظاهر و آرایش

اعراب مرداب از نظر ظاهری همانند اعراب بین‌النهرین‌اند، با پوستی از قهوه‌ای تا زیتونی و موها و چشمانی تیره. مردان معمولاً دِشداشهٔ بلند را با روسری (کوفیه) و گاهی شنل می‌پوشند، در حالی که زنان پیراهن‌های بلند و تیره و عبای مشکی را غالباً با روسری می‌پوشند، و زنان مسن‌تر ممکن است خالکوبی‌های سنتی روی صورت داشته باشند. پوشاک روزمرهٔ آنان عملی و متین است و در زمینه‌ای از معماری نی، زورق و گاومیش‌های نگهداری‌شده قرار دارد که تصویر اعراب مرداب را به شکلی بی‌همتا شکل می‌دهد.